Anna Sylwestre (Anne Sylvestre)

Anne Sylvestre (urodzona jako Anne-Marie Beugras; 20 czerwca 1934 – 30 listopada 2020) była francuską piosenkarką i autorką tekstów. Anne Sylvestre urodziła się w Lyonie 20 czerwca 1934 roku. Była córką Alberta Beugrasa i siostrą pisarki Marie Chaix. Jej ojciec był politykiem, który podczas okupacji Francji został kolaborantem. Marie Chaix napisała książkę o roli ich ojca w tym okresie pt. „Les Lauriers du lac de Constance” (1974).

Studiując literaturę na Sorbonie, Anne Sylvestre zaczęła w latach pięćdziesiątych śpiewać w kabaretach, gdzie została odkryta przez Michela Valette. Jean-Claude Pascal nagrał jej piosenkę „Porteuse d'eau” (Wodonoszka) pod tytułem „La terre” (Ziemia, 1958). Pierwsze własne nagrania wydała w 1959 roku, a Georges Brassens napisał przedmowę do jej drugiego albumu (1962). Od 1962 roku pisała i śpiewała również dla dzieci (Fabulettes). Napisała piosenkę dla Serge'a Reggianiego pt. „La Maumariée” (1968) oraz nagrała komiczny duet z Bobym Lapointe'em „Depuis l'temps que j'l'attends mon prince charmant” (Od tak dawna czekam na mojego księcia z bajki, 1969).

W 1973 roku założyła własną firmę nagraniową, aby wydawać swoje albumy. W 1976 roku wraz z Isabelle Aubret nagrała płytę „Fabulettes et Chansons d'Anne Sylvestre”. W 1987 roku wystawiła spektakl z piosenkarką z Quebecu, Pauline Julien („Gémeaux croisées”, 1987–1988). Wspólnie z piosenkarką Michèle Bernard stworzyła przedstawienie dla dzieci „Lala et le Cirque du vent” (Lala i cyrk wiatru, 1992–1996). Występowała również na scenie z Agnès Bihl w spektaklu „Carré de Dames” (2012).

Jej utwory obejmują szeroki zakres tematyki. Piosenki miłosne często utrzymane są w nostalgicznym tonie (np. „Le Pêcheur de perles” – Łowca pereł, 1967; „La Chambre d'or” – Złoty pokój, 1969). Niektóre z jej piosenek nie mogły być emitowane w radiu ze względu na silne zaangażowanie polityczne, a inne zawierały wulgaryzmy, jak np. „Les Gens qui doutent” (Ludzie, którzy wątpią, 1977). Część utworów podejmuje trudne tematy, takie jak ubóstwo („Porteuse d'eau”, 1961), bezdomność („Pas difficile”, 1986), edukacja w społeczeństwie konsumpcyjnym („Abel Caïn, mon fils”, 1971) czy wojna („Berceuse de Bagdad” – Kołysanka z Bagdadu, 2003). Liczne piosenki prezentują feministyczne spojrzenie na życie kobiet: „Non, tu n'as pas de nom” (Nie masz imienia, 1973) o aborcji, „La Vache engagée” (Zaangażowana krowa, 1975), „Une sorcière comme les autres” (Czarownica jak każda inna, 1975) o macierzyństwie, „La Faute à Ève” (Wina Ewy, 1978) o prawach kobiet, „Rose” (1981) o nastoletniej ciąży czy „Juste une femme” (Tylko kobieta, 2013) o seksizmie. Wspierała również małżeństwa osób tej samej płci („Gay marions-nous”, 2007).

Źródło: Artykuł „Anne Sylvestre” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.