(Maurice Gendron)

Maurice Gendron (ur. 26 grudnia 1920 r. w pobliżu Nicei, zm. 20 sierpnia 1990 r. w Grez-sur-Loing) był francuskim wiolonczelistą, dyrygentem i pedagogiem. Jest powszechnie uważany za jednego z najwybitniejszych wiolonczelistów XX wieku. Był Oficerem Legii Honorowej oraz odznaczony został Narodowym Orderem Zasługi. Podczas II wojny światowej aktywnie działał w ruchu oporu.

Gendron nagrał większość standardowego repertuaru koncertowego z takimi dyrygentami jak Bernard Haitink, Raymond Leppard i Pablo Casals (był jedynym wiolonczelistą, który wystąpił w komercyjnym nagraniu pod batutą Casalsa), a także z takimi orkiestrami jak Orkiestra Opery Wiedeńskiej, Londyńska Orkiestra Symfoniczna oraz Londyńska Orkiestra Filharmoniczna. Nagrał również repertuar sonat z takimi pianistami jak Philippe Entremont i Jean Françaix. Przez 25 lat był członkiem słynnego trio fortepianowego wraz z Yehudim i Hephzibah Menuhin. Pozostawił po sobie także słynne nagranie (uhonorowane nagrodą Edison) suit wiolonczelowych J. S. Bacha.

Gendron współpracował z wieloma gwiazdami muzyki swoich czasów, w tym z Benjaminem Brittenem, Dinu Lipattim i Rudolfem Serkinem. Wiolonczela Stradivariusa z 1693 roku, na której grał, a która stała się znana jako „ex-Gendron”, została później wypożyczona niemieckiej wiolonczelistce Marii Kliegel.

Gendron wykładał w Musikhochschule w Saarbrücken, w Szkole Yehudiego Menuhina oraz w Konserwatorium Paryskim. Wśród jego uczniów znaleźli się Colin Carr, Chu Yibing i Jacqueline du Pré. W 2013 roku jeden z byłych uczniów stwierdził, że w latach 60. i 70. Gendron znęcał się nad młodymi studentami podczas pracy w Szkole Yehudiego Menuhina. Richard Hillier, dyrektor YMS, oświadczył, że ma wiedzę o tych zarzutach, jednak według dokumentacji szkolnej nie zgłaszano żadnych zastrzeżeń co do zachowania Gendrona. Inni uczniowie Gendrona opisywali go jako nauczyciela bardzo surowego, a nawet problematycznego, lecz wpływowego.

Gendron był pierwszym nowoczesnym wiolonczelistą, który nagrał Koncert B-dur Boccheriniego w oryginalnej formie (odnalazł on oryginalny rękopis w Bibliotece Państwowej w Dreźnie), zamiast wersji Grützmachera. Nagranie to zyskało uznanie krytyków i jest uważane za klasykę. Wraz z Londyńską Orkiestrą Filharmoniczną pod batutą Waltera Susskinda wykonał pierwsze na Zachodzie wykonanie Koncertu wiolonczelowego Prokofiewa, po czym otrzymał wyłączne prawa do wykonywania tego utworu przez okres 3 lat.

Jego podejście do gry na wiolonczeli zostało podsumowane w książce „L'Art du Violoncelle”, napisanej we współpracy z Walterem Grimmerem i wydanej w 1999 roku przez wydawnictwo Schott [ED 9176; ISMN M-001-12682-3].

Gendron jest ojcem aktora François-Érica Gendrona.

Poza kilkoma innymi obecnie dostępnymi nagraniami, w 2015 roku firma Decca wydała 14-płytowy box „L’Art de Maurice Gendron” (numer katalogowy 4823849), który zawiera wszystkie jego nagrania dla wytwórni Decca i Philips oraz niektóre z jego najważniejszych prac dla EMI.

Źródło: Artykuł „Maurice Gendron” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.