(Robert Veyron-Lacroix)

Robert Veyron-Lacroix (ur. 13 grudnia 1922 r. w Paryżu, zm. 2 kwietnia 1991 r. w Garches w departamencie Hauts-de-Seine) był francuskim klawesystą i pianistą, którego powojenna kariera została zdefiniowana przez muzyczny duet ze słynnym francuskim flecistą Jean-Pierre'em Rampalem.

Był synem przemysłowca i już w młodym wieku ujawnił swój talent. Studiował pod kierunkiem Marcela Samuela-Rousseau i Yvesa Nata w Konserwatorium Paryskim, zdobywając pierwsze nagrody z fortepianu, klawesynu, harmonii, kontrapunktu, akompaniamentu, solfeżżu oraz teorii.

Zadebiutował w radiu francuskim w 1949 roku i prowadził karierę solistyczną, występując zarówno w muzyce kameralnej, jak i z orkiestrami.

Regularnie występował na licznych festiwalach w Europie oraz koncertował w Afryce, Ameryce i Dalekim Wschodzie.

Techniczna biegłość i wrażliwość muzyczna Veyron-Lacroix przyczyniły się do stworzenia owocnej współpracy z Jean-Pierre'em Rampalem w latach bezpośrednio po wojnie. Od ich pierwszego wspólnego dużego recitalu publicznego w Salle Gaveau w Paryżu w 1949 roku – w czasie, gdy całe koncerty na flet i fortepian nie były w modzie – przez ponad trzydzieści lat wspólnie występowali na całym świecie, zdobywając wiele nagród za swoje nagrania. Na początku lat 80., ze względu na problemy zdrowotne, Veyron-Lacroix wycofał się ze współpracy, a Rampal stworzył nowy duet z amerykańskim pianistą Johnem Steele'em Ritterem.

Wprowadził do repertuaru wiele dzieł współczesnych, w tym Koncert na klawesyn z orkiestrą Jeana Françaixa, koncerty Jean-Michela Damase'a i Dariusza Milhauda, sonatę na flet i fortepian André Joliveta oraz utwory Maurice'a Ohany, Jacques'a Charpentiera i Tony'ego Aubina.

Od 1956 roku wykładał w Schola Cantorum w Paryżu, od 1959 roku w Międzynarodowej Akademii Letniej w Nicei, a w latach 1967–1988 był profesorem Konserwatorium Paryskiego. W 1955 roku opublikował książkę zatytułowaną „Recherche de musique ancienne”.

Nagrania Veyron-Lacroix obejmują muzykę klawiszową Bacha, koncerty klawiszowe Haydna, sonaty klawiszowe Cimarosy, koncert klawesynowy Falli, „Concert champêtre” Poulenca oraz „Divertissement Op.6” Roussela. Jego solowe nagrania zostały uhonorowane nagrodą Grand Prix du Disque w 1954, 1955, 1960, 1964 i 1965 roku.