(Jean Doyen)

Jean Doyen (8 marca 1907 – 21 kwietnia 1982) był francuskim pianistą klasycznym, pedagogiem i kompozytorem.

Urodzony w Paryżu, Doyen ukończył w 1922 roku studia pianistyczne w Konserwatorium Paryskim. Naukę gry na instrumencie rozpoczął u Sophie Chéné (nauczycielki Blanche Selva), następnie studiował u Louisa Diémera (1919), a na koniec u Marguerite Long. W 1924 roku zadebiutował jako solista w Concerts Colonne. Wystąpił również w balecie Jacques'a Iberta „Les Rencontres” w Operze Garnier.

W 1926 roku pracował w Radiodiffusion Française, ale jednocześnie powrócił do Konserwatorium, uczęszczając na zajęcia z kontrapunktu u Georges'a Caussade'a oraz z kompozycji muzycznej u Paula Vidala i Henri Büssera.

Od 1941 do 1977 roku był profesorem fortepianu w Konserwatorium Paryskim, zastępując Marguerite Long. Wśród jego uczniów znaleźli się İdil Biret, Roger Boutry, Philippe Entremont, Marie-Thérèse Fourneau, Claude Kahn, André Krust, Arthur Moreira Lima, Bernard Job, Dominique Merlet i Chantal Riou.

Doyen jest najbardziej znany z interpretacji francuskiej muzyki XIX i XX wieku, w szczególności z utworów Gabriela Pierné, Reynaldo Hahna i Vincenta d'Indy; uznaje się go za jednego z wielkich interpretatorów tego repertuaru, a przede wszystkim twórczości Maurice'a Ravela i Gabriela Fauré. Z przyjemnością wykonywał również „Fantaisie sur un vieil air de ronde française” Vincenta d'Indy oraz „Trois Danses” Samazeuilha. Nagrał ponadto walce Chopina i zaprezentował premierę „Variations sur un thème de Don Juan”.

Jako kompozytor opublikował jedno Requiem, koncert fortepianowy, suitę h-moll oraz „Marine” na kwartet smyczkowy i kwartet żeński.

Jego córka, Geneviève Doyen (1944–2004), również była pianistką. Nie istnieje jednak żadne pokrewieństwo z Ginette Doyen (znaną jako Geneviève Fournier, 1921–2002), żoną i współpracowniczką muzyczną skrzypka Jeana Fournier, brata Pierre'a Fournier.

Źródło: Artykuł „Jean Doyen” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.