(Philippe Entremont)

Philippe Entremont (ur. 7 czerwca 1934) jest francuskim pianistą klasycznym i dyrygentem. Wśród jego nagrań pianistycznych znajdują się koncerty Czajkowskiego, Maurice'a Ravela, Rachmaninowa, Saint-Saënsa i innych.

Philippe Entremont urodził się w Reims w rodzinie muzyków; jego matka była laureatką Grand Prix w grze na pianinie, a ojciec dyrygentem operowym. Philippe rozpoczął naukę gry na pianinie u matki w wieku sześciu lat. Ojciec wprowadził go w świat muzyki kameralnej i orkiestrowej.

Studiował w Paryżu u Marguerite Long i wstąpił do Konserwatorium Paryskiego. W wieku 12 lat zdobył nagrodę z czytania z nut, w wieku 14 lat z muzyki kameralnej, a w wieku 15 lat z gry na pianinie. W wieku 16 lat został laureatem międzynarodowego Konkursu Long-Thibaud.

W 1952 roku zdobył nagrodę w Konkursie Muzycznym Królowej Elżbiety, po czym rozpoczął poważną karierę koncertową jako pianista.

W ciągu pięciu lat został okrzyknięty nowym, znaczącym głosem w europejskim pianizmie. Dalszego uznania zyskał dzięki trasom koncertowym po Ameryce Południowej i Stanach Zjednoczonych, zorganizowanym przez National Music League oraz Jeunesses Musicales International w latach 1953 i 1955. Eugene Ormandy przesłuchał go w 1954 roku i natychmiast zaangażował do debiutu z Filharmonią z Filadelfii, który odbył się w listopadzie 1956 roku. Jego wczesne nagrania dla Columbia z Ormandy’m (ok. 1957–58), wydane w Europie przez Philips Records (np. Rapsodia na temat Paganiniego Rachmaninowa), zachowują nastrój entuzjazmu, który towarzyszył jego europejskim debiutom. Jego nagranie Drugiego Koncertu Rachmaninowa z Leonardem Bernsteinem dla Columbia zostało w tamtym czasie uznane za nadzwyczajną interpretację. Z tym samym składem nagrał również I Koncert fortepianowy Czajkowskiego.

Nagrał Pierwszy i Czwarty Koncert Rachmaninowa z Ormandy’m i Filharmonią z Filadelfii. Warto odnotować również nagrane z Ormandy’m koncerty nr 2 i 4 Saint-Saënsa. Entremont zadebiutował jednocześnie jako pianista i dyrygent (prowadząc orkiestrę z klawesynu/pianina) w 1968 roku w wydawnictwie Columbia, w którym wykonał koncerty fortepianowe Mozarta nr 13 i 17, dyrygując zespołem Collegium Musicum de Paris. Nagrał również wiele utworów Friedricha Kuhlau.

W latach 1980–1986 Entremont był dyrektorem Symfonii Nowoorleańskiej. W latach 1986–1988 pełnił funkcję głównego dyrygenta, a w latach 1988–1989 dyrektora muzycznego Filharmonii w Denver. Entremont był również głównym dyrygentem Wiedeńskiej Orkiestry Kameralnej, w której obecnie posiada tytuł dyrygenta honorowego (Conductor Laureate). Ten sam tytuł nosi w Izraelskiej Orkiestrze Kameralnej.

W latach 1990, 1995 i 2005 zasiadał w jury Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego Paloma O'Shea w Santander. W 2010 i 2015 roku był jurorem Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina. Wywołał kontrowersje podczas XVII Konkursu Chopinowskiego, gdy przyznał zwycięzcy, Seong-Jin Cho, w finale zaledwie 1 punkt – najniższą możliwą notę. Było to znaczące odstępstwo od ocen pozostałych jurorów; 14 z 17 sędziów przyznało Cho 9 punktów lub więcej, co doprowadziło do spekulacji, że Entremont miał konflikt z nauczycielem Cho, Michelem Béroffem.

W 1997 roku Entremont założył Biennale Festiwalu Muzycznego w Santo Domingo. Od 2002 roku jest głównym dyrygentem gościnnym Szanghajskiej Orkiestry Symfonicznej nadawczej (Shanghai Broadcasting Symphony Orchestra). ...