(Raymond Oliver)

Raymond Oliver (27 marca 1909 – 5 listopada 1990) był francuskim szefem kuchni i właścicielem paryskiej restauracji Le Grand Véfour, jednej z wielkich historycznych restauracji we Francji. Oliver brzydził się kuchnią nouvelle cuisine, preferując bogate składniki, które cenili kucharze w jego rodzinnej Gaskonii.

Oliver, urodzony w Langon w regionie Bordeaux, był synem i wnukiem kucharzy. Pierwszych lekcji gotowania udzieliła mu w dzieciństwie babcia ze strony matki, a w wieku 15 lat rozpoczął naukę zawodu pod okiem ojca.

Przez ponad 35 lat był właścicielem restauracji Le Grand Véfour przy Rue de Beaujolais w dzielnicy Palais-Royal. Wśród jego sławnych klientów znajdowali się mężowie stanu, tacy jak Winston Churchill i André Malraux, pisarze, w tym Albert Camus i Georges Simenon, a także przemysłowcy i finansiści, jak Henry Ford i David Rockefeller. Doceniali jego kuchnię również Aga Chan, książę Rainier i księżna Grace z Monako, a także Jean Cocteau i Colette.

Podczas II wojny światowej Oliver prowadził hotel we francuskich Alpach, zorganizował komórkę ruchu oporu i ukrywał lotników aliantów, których samoloty zostały zestrzelone podczas misji bombowych. Do czasu wyzwolenia udzielał schronienia jedenastoosobowej załodze amerykańskiego bombowca, za co został później odznaczony przez generała Dwighta D. Eisenhowera. W 1948 roku zakupił Le Grand Véfour, restaurację istniejącą od 1784 roku. Sześć lat po zakupie restauracja otrzymała prestiżową trzecią gwiazdkę Przewodnika Michelin (francuskiego atlasu dobrej gastronomii), stając się jedną z nielicznych kuchni uhonorowanych w ten sposób w tamtym czasie.

W 1967 roku Oliver wydał „La Cuisine” – szczegółową, techniczną książkę kucharską – i prowadził popularny program kulinarny w telewizji. Był również jednym z jedenastu sędziów podczas tzw. Sądu Paryskiego (Judgment of Paris).