(Philippe Tailliez)

Philippe Tailliez (15 czerwca 1905, Malo-les-Bains – 26 września 2002, Tulon, Francja) był przyjacielem i współpracownikiem Jacques'a Cousteau. Był pionierem nurkowania, który schodził pod wodę już od lat 30. XX wieku.

Był młodszym synem Félixa Taillieza, zawodowego marynarza stacjonującego wówczas na Tahiti, który w swoich listach opisywał historie nurków perłowych, co zafascynowało Philippe'a (miał brata Jeana, również marynarza, oraz siostrę Monique). Philippe Tailliez opuścił szkołę marynarki w 1924 roku i został przydzielony do Tulonu, gdzie rozpoczął karierę oficera marynarki wojennej. Pasjonował się nurkowaniem na wstrzymanym oddechu, polowaniem podwodnym oraz fotografią, a także został mistrzem pływania we francuskiej marynarce. Zainspirowany filozofią szwajcarskiego przyrodnika Jacques'a Groba, którego poznał w Carqueiranne, gdzie ten mieszkał, oraz ogrodnictwem i rybołówstwem podwodnym, już wtedy dostrzegał kruchość morza: „żyzny pas przybrzeżny, bogaty w kolory i ryby” – pisał w 1937 roku – „nie jest szerszy niż rzeka”. Służąc na niszczycielu Condorcet, Tailliez zapoznał się z młodym podoficerem jednostki, z którym później odkrywał nurkowanie i naturę: artylerzystą Jacques-Yves Cousteau.

W 1936 roku, gdy obaj byli oficerami na Condorcecie, Tailliez wprowadził Cousteau w świat sportowego polowania harpunem, a dwa lata później zapoznał go z Frédricem Dumasem, kolejnym towarzyszem nurkowań. Ta trójka mężczyzn zapoczątkowała historię nurkowania głębinowego.

Pasjonujący się kinem i będący właścicielem kamery Cousteau marzył o tworzeniu filmów podwodnych, jednak z braku czasu marzenie to czekało na realizację kilka lat, a w 1939 roku Niemiec Hans Hass nakręcił pierwszy film podwodny na Antylach. Tailliez z kolei oddał się pasji nurkowania swobodnego i fotografii podwodnej.

Latem i jesienią 1943 roku pomagał Cousteau w testowaniu prototypu akwalungu, wykonując około pięciuset zanurzeń i stopniowo schodząc na coraz większe głębokości. Ta trójka nurków stała się znana jako „trzej muszkieterowie mórz” (musquemeurs).

II wojna światowa tymczasowo rozdzieliła ich zespół, a Tailliez wziął udział w kampanii w Syrii, uczestnicząc w działaniach morskich przeciwko marynarce rządu Vichy.

Korzystając z czasu wolnego podczas urlopu rozejmowego w 1942 roku, nakręcili bez aparatury oddechowej pierwszy francuski film podwodny: „Par dix-huit mètres de fond” („Na głębokości 18 metrów”), a w roku następnym „Epaves” („Wraki”), tym razem z użyciem akwalungu Cousteau-Gagnana i funduszy marsylskiej firmy „Marcellin”. Z powodu wojennych niedoborów, aby zdobyć taśmę filmową do „Wraków”, Cousteau musiał wykupić setki nieużytych, krótkich filmów wąskotorowych przeznaczonych do dziecięcych aparatów z zabawkami i sklejać je koniec w koniec w długie szpule. ...

Źródło: Artykuł „Philippe Tailliez” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.