(Bob St. Clair)

(Bob St. Clair) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Any Given Sunday» (1999), «Męska gra» (1999),

Bob St. Clair zapisał się w historii NFL jako jeden z najbardziej imponujących fizycznie i wszechstronnych zawodników. Wykorzystując swój potężny wzrost (206 cm) oraz wyjątkową inteligencję, przez jedenaście sezonów w rodzinnych San Francisco 49ers dominował zarówno jako offensive tackle, jak i kluczowy gracz zespołów specjalnych. Urodzony 18 lutego 1931 roku w San Francisco, St. Clair uczęszczał do San Francisco Polytechnic High School, znajdującej się tuż przy stadionie Kezar, a następnie grał na University of San Francisco (USF). Był częścią niepokonanej drużyny USF z 1951 roku, która słynnie odmówiła występu w Orange Bowl, gdy organizatorzy zażądali wykluczenia czarnoskórych zawodników: Ollie’ego Matsona i Burla Tolera. Po tym, jak USF zrezygnował z programu futbolowego, St. Clair zakończył karierę akademicką w Tulsa w 1952 roku.

Wybrany przez 49ers w trzeciej rundzie (32. miejsce w ogólnym zestawieniu) draftu NFL w 1953 roku, St. Clair skutecznie wynegocjował pensję dla nowicjusza w wysokości 6 000 dolarów, a następnie wywalczył miejsce w składzie, stawiając czoła defensive tackle’owi Leo Nomellini podczas treningów. Całą jedenaścieletnią karierę (1953–1963) spędził w San Francisco, zdobywając dziewięciokrotnie wyróżnienie All-Pro (pięć razy w pierwszym składzie, cztery razy w drugim), pięciokrotnie pojawiając się w Pro Bowl (1956, 1958–1961) oraz zostając członkiem NFL 1950s All-Decade Team. Pełniąc funkcję kapitana drużyny od 1957 do 1959 roku, chronił legendarną formację „Million Dollar Backfield”, w skład której wchodzili członkowie Hall of Fame: Y.A. Tittle, Joe Perry, Hugh McElhenny i John Henry Johnson.

Atuty St. Claira wykraczały poza tradycyjną grę w linii ofensywnej: niespotykane połączenie ogromnego wzrostu z zwinnością i szybkością; dewastująca technika blokowania z wykorzystaniem długich ramion i silnych dłoni; dominacja w zespołach specjalnych, gdzie zablokował dziewiętnaście field goli w karierze; odporność psychiczna, pozwalająca mu grać dalej po utracie pięciu zębów podczas blokowania kopnięcia Norma Van Brocklina; oraz prowadzenie „wojny psychologicznej”, polegającej na zastraszaniu centrów agresywną grą, by w kolejnych próbach przeskakiwać nad nimi.

Do jego największych osiągnięć należał niezwykły sezon 1956, w którym zablokował dziesięć field goli – rekord ten utrzymywał się przez dziesięciolecia; kluczowy powrót po kontuzji barku w 1957 roku, kiedy jego obecność zainspirowała drużynę do serii trzech zwycięstw, w tym triumfu 27:17 nad New York Giants, który zapewnił miejsce w play-offach; oraz kluczowe blokowanie przy 105-yardowym powrocie z kopnięcia Abe’go Woodsona w 1959 roku, co ukazało zdolność do blokowania daleko w polu, rzadko spotykaną u offensive tackle’ów.

Jeszcze w trakcie gry, w 1958 roku, St. Clair został wybrany do rady miasta Daly City, a w latach 1961–1962 pełnił funkcję burmistrza; w tym czasie 49ers przylatywali po niego podczas wyjazdowych tras meczowych, aby mógł uczestniczyć w sprawach rady. Później, od 1966 do 1974 roku, sprawował funkcję nadzorcy hrabstwa San Mateo, a przez wiele lat prowadził sklep alkoholowy na rogu 24th i Sanchez w Noe Valley. Wprowadzony do Pro Football Hall of Fame w 1990 roku, St. Clair doczekał się wycofania swojego numeru 79 z obiegu. W 2001 roku pole stadionu Kezar zostało nazwane jego imieniem, co było uznaniem dla wyjątkowego faktu, że wszystkie jego mecze domowe – w szkole średniej, na studiach i w lidze zawodowej – odbyły się na tym samym obiekcie. Zmarł 20 kwietnia 2015 roku w wieku 84 lat.

Najważniejsze dzieła (Bob St. Clair)

Cała filmografia (Bob St. Clair)