(Bertrand Delanoë)

Bertrand Delanoë (ur. 30 maja 1950) to francuski polityk na emeryturze, który w latach 2001–2014 pełnił funkcję burmistrza Paryża. Jako członek Partii Socjalistycznej (PS) zasiadał wcześniej w Zgromadzeniu Narodowym w latach 1981–1986 oraz w Senacie od 1995 do 2001 roku.

Delanoë urodził się 30 maja 1950 roku w Tunisie, która była wówczas protektoratem francuskiego imperium kolonialnego; jego matka była Francuzką, a ojciec Francuzem tunezyjskiego pochodzenia. Ojciec, z zawodu geodeta, był ateistą, natomiast matka, pielęgniarka, wyznawała katolicyzm.

W wieku 6 lat Delanoë został członkiem „Petits Chanteurs des Sables”, chrześcijańskiego chóru dziecięcego powiązanego z Petits Chanteurs à la Croix de Bois. W wieku 11 lat był świadkiem kryzysu w Bizercie pomiędzy Francją a nowo niepodległą Tunezją. Po uzyskaniu przez Tunezję niepodległości Bertrand Delanoë wraz z rodziną powrócił do Francji; po zamknięciu bazy wojskowej w Bizercie w 1963 roku jego rodzice rozstali się. Matka zamieszkała z synem w Rodez w departamencie Aveyron. Po ukończeniu szkoły Delanoë miał rozpocząć studia prawnicze na Uniwersytecie w Tuluzie. Według publikacji „Who's Who in France” posiada on dyplom z ekonomii.

Delanoë zaangażował się w politykę w wieku dwudziestu trzech lat jako sekretarz federacji socjalistycznej w Aveyron.

Po raz pierwszy został wybrany do Rady Paryża w 1977 roku. W 1993 roku został szefem paryskiej filii Partii Socjalistycznej. W 1995 roku wszedł do Senatu, gdzie pełnił funkcję sekretarza Komisji Spraw Zagranicznych i Obrony.

Delanoë został burmistrzem Paryża 18 marca 2001 roku, kiedy to po raz pierwszy od 1977 roku (wybory z powszechnym prawem wyborczym) kontrolę nad Radą Paryża przejęła koalicja lewicowa. Jego poprzednikami byli Jean Tiberi (1995–2001) oraz Jacques Chirac (1977–1995), który zrezygnował z funkcji burmistrza po 18 latach, zostając prezydentem Republiki Francuskiej.

Delanoë wygrał wybory na burmistrza Paryża na czele koalicji socjalistów, zielonych i komunistów, pokonując konserwatywnych kandydatów, Jeana Tiberiego i Philippe'a Séguina, którzy nie zdołali porozumieć się w swoich różnicach, co doprowadziło do podziału głosów prawicy. Sukces w mieście, które tradycyjnie do końca XX wieku było bastionem prawicy, był tym bardziej uderzający, że w ogólnych wyborach samorządowych w 2001 roku lewica odnotowała spadki. Częściowo przypisywano to znużeniu paryżan licznymi skandalami korupcyjnymi w poprzednich administracjach.

Przed wyborami w 2001 roku Delanoë był praktycznie nieznany, lecz szybko zyskał sławę dzięki organizowaniu w Paryżu nowych i nietypowych wydarzeń, takich jak „Plaże Paryskie” (Paris-Plages) nad brzegami Sekwany każdego lata, aby dać paryżanom, którzy nie mogli udać się na regularny urlop, możliwość odpoczynku, opalania się i budowania zamków z piasku w centrum miasta. Program ten, szczególnie popularny wśród rodzin z dziećmi, funkcjonuje od 2002 roku i został odtąd skopiowany przez wiele innych miast na świecie. ...