Samuel Fuller (Samuel Fuller) - , Reżyser, Scenarzysta, Scenariusz, Producent, Powieść znany z pracy przy tego typu projektach: «Pierrot le Fou» (1965), «Szalony Piotruś» (1965), «The American Friend» (1977), «Amerykański przyjaciel» (1977), «1941» (1979),
Samuel Michael Fuller (12 sierpnia 1912 – 30 października 1997) był amerykańskim scenarzystą, powieściopisarzem i reżyserem filmowym, znanym z niskobudżetowych filmów gatunkowych o kontrowersyjnej tematyce.
Urodził się jako Samuel Michael Fuller w Worcester w stanie Massachusetts; był synem Benjamina Rabinovitcha, żydowskiego imigranta z Rosji, oraz Rebecci Baum, żydowskiej imigrantki z Polski. Po przyjeździe do Ameryki nazwisko rodziny zmieniono z Rabinovitch na „Fuller”, prawdopodobnie pod wpływem lekarza, który przybył do Ameryki na pokładzie Mayflower. W wieku 12 lat zaczął pracować w dziennikarstwie jako goniec w gazecie. W wieku 17 lat został reporterem kryminalnym w Nowym Jorku, pracując dla „New York Evening Graphic”. To on jako pierwszy opublikował wiadomość o śmierci Jeanne Eagels. Od połowy lat 30. pisał powieści brukowe i scenariusze. Fuller zajmował się również ghostwritingiem scenariuszy, jednak nigdy nie wyjawiał w wywiadach, dla kogo pisał, tłumacząc, że „właśnie po to jest ghostwriter”.
Podczas II wojny światowej Fuller wstąpił do piechoty Armii Stanów Zjednoczonych. Przydzielono go do 16. Pułku Piechoty 1. Dywizji Piechoty, gdzie brał udział w ciężkich walkach. Uczestniczył w lądowaniach w Afryce, na Sycylii i w Normandii, a walczył również w Belgii i Czechosłowacji. W 1945 roku był obecny przy wyzwalaniu niemieckiego obozu koncentracyjnego w Falkenau, gdzie nakręcił materiały na taśmie 16 mm, które wykorzystano później w dokumencie „Falkenau: The Impossible”. Za swoją służbę został odznaczony Brązową Gwiazdą, Srebrną Gwiazdą i Purpurowym Sercem. Fuller wykorzystywał swoje wojenne doświadczenia jako materiał w filmach, szczególnie w „The Big Red One” (1980) – tytule nawiązującym do przydomka 1. Dywizji Piechoty.
Po tym, jak studio Paramount Pictures wstrzymało premierę jego kontrowersyjnego filmu „White Dog”, Fuller przeniósł się do Francji i nigdy więcej nie wyreżyserował amerykańskiego filmu. Ostatecznie powrócił do Ameryki. Zmarł z przyczyn naturalnych w swoim domu w Kalifornii. W listopadzie 1997 roku Gildia Reżyserów zorganizowała trzygodzinne uroczystości upamiętniające go, które poprowadził Curtis Hanson, jego wieloletni przyjaciel i współautor scenariusza „White Dog”. Pozostawił żonę Christę i córkę Samanthę.