(Helmut Fischer)

(Helmut Fischer) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Three Crazy Jerks» (1987), «Zärtliche Chaoten» (1987),

W 1972 roku zagrał w pierwszym odcinku serialu „Tatort” telewizji bawarskiej, jako asystent ówczesnego inspektora Veigla (w którego rolę wcielał się Gustl Bayrhammer). Kiedy Veigl został „na emeryturze” w 1981 roku, Fischer został „awansowany” na komisarza Ludwiga Lenza i w tej roli rozwiązał łącznie siedem spraw do 1987 roku. W 1974 roku Helmut Fischer w swojej ulubionej kawiarni Münchner Freiheit spotkał reżysera Helmuta Dietla. Ten drugi rozpoznał prawdziwy talent swojego przyjaciela i w 1980 roku dał mu główną rolę w serialu „Der ganz normale Wahnsinn”, w którym Fischer po raz pierwszy zagrał nieudanego playboya. Decydujący przełom nastąpił w 1983 roku wraz z serialem Helmuta Fischera „Monaco Franze – der ewige Stenz”. Ponownie reżyserem był Helmut Dietl, a Patrick Süskind współpracował przy scenariuszach do prawie wszystkich odcinków. W serialu, który zyskał już status kultowego wśród fanów, Fischer wraz z Ruth Marią Kubitschek, Karlem Obermayrem i Ernim Singerlem w niezapomniany sposób wcielił się w swobodnego dandysa, czarownika i kobieciarza, który zawsze potrafi opanować niezręczne sytuacje z figlarnym uśmiechem. Słynne powiedzenia postaci, takie jak „A bisserl was geht immer (Wszystko jest możliwe)”, zostały zaadaptowane do codziennego języka. Pasując do tego, Fischer nagrał również udany singiel zatytułowany „Spatzl (Schau wia i schau)) (Kochanie (Patrz jak patrzę))”. Od tego momentu aktor był zajęty rolami, których charakter zawsze opierał się na Stenzu. Do końca życia Fischer zapewniał, że postać Monaco Franze nie ma nic wspólnego z jego prawdziwym życiem. W połowie lat 80. Fischer zagrał z Thomasem Gottschalkiem i Michaelem Winslowem w dwóch filmach „Zärtliche Chaoten”, a od 1987 do 1992 roku można go było zobaczyć jako „Josefbärli” u boku Veroniki Fitz i Ilse Neubauer w serialu „Die Hausmeisterin (Księgowa)”. Fischer odniósł swój ostatni sukces w serialu „Ein Schloß am Wörthersee (Zamek nad jeziorem Wörthersee)”, gdzie grał roztargnionego zarządcę majątku Leo Laxenedera, a także fikcyjnego burmistrza Hohenwaldau, Petera Elfingera w „Peter i Paul” u boku Hansa Clarina. W 1993 roku u Helmuta Fischera zdiagnozowano raka. Utrzymywał tę diagnozę w dużej tajemnicy, tylko jego żona Utta o niej wiedziała. W 1996 roku aktor poddał się leczeniu u znanego i kontrowersyjnego specjalisty od raka, Juliusa Hackethala. W listopadzie obchodził swoje 70. urodziny w gronie wielu przyjaciół i współpracowników. Z okazji tej rocznicy powiedział prasie: „Das Leben macht sich ja mehr und mehr aus dem Staub (Życie coraz bardziej się rozwija)”. Osiem miesięcy później Fischer, ku zaskoczeniu opinii publicznej, zmarł w Chiemgau. W pogrzebie, który odbył się w prosektorium północnych cmentarzy w Monachium, a następnie na cmentarzu Bogenhausen (miejsce pochówku nr 2-4-2) 19 czerwca 1997 roku, wzięło udział ponad 1000 osób. W mowie pogrzebowej prezydent Monachium Christian Ude, przyjaciel i sąsiad Fischera, powiedział: „…Populär war er in ganz Deutschland - in München wurde er geliebt (Był popularny w całej Niemczech - w Monachium był kochany.)”.

Najważniejsze dzieła (Helmut Fischer)

Cała filmografia (Helmut Fischer)