Estera Sutherland (Esther Sutherland)

Esther Sutherland (ur. 29 sierpnia 1932 – zm. 31 grudnia 1986) była amerykańską aktorką filmową, która zasłynęła w kilku filmach lat 70. i 80. XX wieku, często wcielając się w role pielęgniarek, pokojówek, niezamężnych ciotek, kobiet z Jamajki, sprzątaczek i matek.

Urodziła się 29 sierpnia 1932 roku w Nowym Jorku. Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczęła karierę jako wokalistka jazzowa i gospel w różnych nowojorskich klubach nocnych i kościołach, a później wystąpiła w kilku znanych produkcjach teatralnych, zarówno na Broadwayu, jak i poza nim, w tym w „Lekcja pianina”, „Rodzynek w słońcu”, „Blues dla pana Charliego”, „Czarna narodziny”, „Holender”, a także w odnowieniach „Chatki na niebie” i „Porgy i Bess”. Po dwóch dekadach profesjonalnego śpiewu i pracy w teatrze, w 1968 roku przeprowadziła się do Los Angeles i zadebiutowała w dramacie filmowym „Riverrun”. Odniosła duży sukces w filmie i telewizji, występując w takich programach telewizyjnych jak „Kojak”, „Sanford i Syn”, „Jeffersonowie”, „Hill Street Blues”, „Miejsce Archiego Bunkera” i „Lou Grant”. Pojawiła się również w takich filmach jak „9 do 5”, „Pożegnanie”, „Wariatki” i „Młodzi lekarze zakochani”. Jej ostatni występ miał miejsce w filmie „UFOria” z 1985 roku. Występowała u boku równie znanych artystów, takich jak Pam Grier, Gene Wilder, Redd Foxx, Dolly Parton, Richard Pryor i Marsha Mason. Kontynuowała profesjonalny śpiew i często występowała w produkcjach teatralnych w Los Angeles Dinner Theatre, aż do swojej niespodziewanej śmierci w Sylwestra 1986 roku z nieujawnionych przyczyn. Przeżyli ją tylko dwaj młodsi bracia, ich żony, siostrzeńcy i siostrzenice, którzy rozsypali jej prochy u wybrzeży Los Angeles. W chwili śmierci miała 54 lata. Oprócz występów, Sutherland była gorącą metodystką, zagorzałą Demokratką, a także lubiła pisać wiersze, malować olejami, rzeźbić i była wolontariuszką, nagrywającą audiobooki dla niewidomych.