(Dominique Fernandez)

Dominique Fernandez (ur. 25 sierpnia 1929) jest francuskim pisarzem, autorem powieści, esejów i książek podróżniczych. W swojej twórczości często zgłębia doświadczenia osób homoseksualnych oraz kwestie kreatywności. W 1982 roku otrzymał Nagrodę Goncourt za powieść o Pier Paolo Pasolini, a w 2007 roku został wybrany członkiem Akademii Francuskiej.

Fernandez urodził się we Francji 25 sierpnia 1929 roku w Neuilly-sur-Seine w departamencie Hauts-de-Seine, niedaleko Paryża. Jest synem Ramóna Fernandeza, krytyka literackiego, którego reputacja została splamiona przez zasiadanie podczas II wojny światowej w komitecie wykonawczym Parti Populaire Français i kolaborację z nazistowskimi okupantami Francji. Zmarł on w 1944 roku. Przemówienie inauguracyjne Dominique Fernandeza w Akademii w 2007 roku było w istocie obroną jego ojca. Fernandez kształcił się w École Normale Supérieure, gdzie uzyskał doktorat z literatury włoskiej.

W latach 1957–1958 wykładał w Instytucie Francuskim w Neapolu. Kariera literacka Fernandeza rozpoczęła się w 1958 roku od studium nad nowoczesną powieścią włoską. Następnie pracował jako krytyk literacki w tygodniku „L'Express” oraz jako recenzent dla wydawnictwa Grasset. Prowadzi stałą rubrykę w szwajcarskim magazynie o sztuce i kulturze „Artpassions”.

W 1961 roku poślubił Diane de Margerie, z którą miał syna, Ramona Fernandeza, i córkę, Laetitię Fernandez. Rozwiedli się w 1971 roku. Od 1966 do 1989 roku wykładał literaturę włoską na Uniwersytecie Górnej Bretanii w Rennes. Później był krytykiem w „Le Nouvel Observateur” oraz w periodyku poświęconym operze. Kiedy w 2007 roku został członkiem Akademii Francuskiej, na rękojeść swojego ceremonialnego miecza wybrał wizerunek Ganymedesa.

Źródło: Artykuł „Dominique Fernandez” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.