(Pezavan Whatley)

Pezavan Whatley był zawodowym wrestlerem od lat 80. aż do połowy lat 90. Whatley grał w futbolu i uprawiał zapasy w Notre Dame High School w Chattanooga w stanie Tennessee oraz na University of Tennessee at Chattanooga (UTC), gdzie był pierwszym afroamerykańskim wrestlerem. Whatley był również członkiem bractwa Alpha Phi Alpha. Karierę w wrestlingu rozpoczął w 1973 roku po krótkim okresie występowania jako trójboista siłowy. Występował w federacji „Big Time Wrestling” prowadzonej przez The Sheika, a następnie głównie w Alabamie i Tennessee, zanim w 1984 roku trafił do Florida Championship Wrestling. Podczas pobytu tam dwukrotnie zdobył tytuł Southern Title. W federacji ICW, promowanej przez Angelo Poffo, tworzył wraz z Ripem Rogersem i Garym Royalem trio „Convertible Blondes”, mimo że sam nie farbował włosów na blond. Jednym z najbardziej znanych momentów Whatleya w ICW był wątek „Mop Head”, w którym po przegranej walce z Ronem Garvinem musiał nosić perukę przypominającą mopa. Warunki walki wymagały, aby nosił ją do czasu zwycięstwa w kolejnym pojedynku. Doprowadziło to nie tylko do długotrwałego konfliktu z Garvinem, ale także do serii porażek Whatleya. Większość tych przegranych wynikała z dyskwalifikacji spowodowanej ingerencją z zewnątrz, gdy Garvin atakował przeciwnika Whatleya. Wątek ten trwał kilka miesięcy, aż Whatley w końcu wygrał walkę. W 1985 roku przeszedł do Jim Crockett Promotions w ramach NWA, gdzie często występował w tag-teamie z „The Boogie-Woogie Man” Jimmym Valiantem przeciwko członkom Armii Paula Jonesa. W 1986 roku, gdy Valiant nazwał Whatleya „najlepszym czarnoskórym atletą w profesjonalnym wrestlingu”, Whatley zdradził go i obciął mu część włosów, uznając tę uwagę za rasistowską. Whatley stał się wówczas „Heelem” (czarnym charakterem), dołączył do Armii Jonesa i zmienił imię na „Shaska Whatley”. Często występował w zespole z The Barbarianem i Baronem von Raschke w ich wojnie przeciwko Valiantowi, a podczas walk regularnie pluł na swoich przeciwników. Ostatecznie przegrał z Valiantem walkę o włosy i został ogolony na łyso. W 1986 roku, podczas krótkiego okresu, gdy Dusty Rhodes był mistrzem NWA, Whatley podczas wywiadu telewizyjnego zasugerował, że pracuje jako wolny strzelec, wprawiając komentatorów w widoczne zakłopotanie stwierdzeniem, że chce zostać pierwszym czarnoskórym mistrzem świata NWA w wadze ciężkiej. Pod koniec 1987 roku Whatley odszedł od Jonesa i zaczął występować z Tigerem Conwayem Jr. jako „The Jive Tones”. Nie odnieśli oni wielkiego sukcesu i w 1988 roku Whatley wyjechał na Florydę. Był tam częścią grupy pomocniczej Kevina Sullivana, lecz wkrótce po przyjeździe udał się do Alabamy. W alabamskiej federacji Southeast Championship Wrestling przyjął imię „Willie B. Hert” i stał się jednym z głównych „face'ów” (pozytywnych postaci) firmy. Na początku lat 90. Pez Whatley miał krótki epizod w japońskiej organizacji UWFi. Od stycznia 1990 do kwietnia 1991 roku pracował również dla World Wrestling Federation jako „enhancement talent” (wrestler sprowadzany do przegranych), by wywyższyć największe gwiazdy WWF w ich cotygodniowych programach telewizyjnych. Odniósł jednak kilka zwycięstw podczas gali lokalnych (house shows), przede wszystkim nad Paulem Diamondem i The Genius. W dalszej części lat 90. Whatley sporadycznie pojawiał się w World Championship Wrestling jako wrestler wspomagający, a także wystąpił w wydarzeniach Battle Royale World War 3 w 1995 i 1996 roku. Po przejściu na emeryturę sportową w 1998 roku pozostał w WCW jako pracownik zaplecza oraz asystent trenera w WCW Power Plant.