Harold Pinter (Harold Pinter)

Harold Pinter CH CBE (10 października 1930 – 24 grudnia 2008) był brytyjskim dramaturgiem, scenarzystą, reżyserem i aktorem. Laureat Nagrody Nobla, Pinter był jednym z najbardziej wpływowych współczesnych brytyjskich dramaturgów, a jego kariera pisarska trwała ponad 50 lat. Do jego najsłynniejszych sztuk należą „Urodziny” (1957), „Powrót” (1964) oraz „Zdrada” (1978), z których każdą zaadaptował na ekran. Do jego adaptacji scenariuszowych dzieł innych autorów należą „Sługa” (1963), „Pośrednik” (1971), „Kobieta francuskiego porucznika” (1981), „Proces” (1993) oraz „Detektyw” (2007). Reżyserował również lub występował w produkcjach radiowych, teatralnych, telewizyjnych i filmowych, zarówno we własnych, jak i cudzych utworach.

Pinter urodził się i wychował w Hackney we wschodnim Londynie i kształcił się w Hackney Downs School. Był sprinterem i zapalonym graczem w krykieta, występował w szkolnych sztukach i pisał poezję. Uczęszczał do Królewskiej Akademii Sztuki Dramatycznej, lecz nie ukończył kursu. Został ukarany grzywną za odmowę odbycia służby wojskowej jako obiekcjonaista. Następnie kontynuował naukę w Central School of Speech and Drama i pracował w teatrach repertuarowych w Irlandii i Anglii. W 1956 roku poślubił aktorkę Vivien Merchant, z którą w 1958 roku miał syna, Daniela. Opuścił Merchant w 1975 roku, a w 1980 roku poślubił pisarkę Lady Antonię Fraser.

Kariera Pintera jako dramaturga rozpoczęła się od wystawienia sztuki „Pokój” w 1957 roku. Jego druga sztuka, „Urodziny”, została zdjęta z afisza po ośmiu przedstawieniach, ale zyskała entuzjastyczną recenzję krytyka Harolda Hobsona. Jego wczesne prace były określane przez krytyków mianem „komedii zagrożenia”. Późniejsze sztuki, takie jak „Ziemia niczyja” (1975) i „Zdrada” (1978), stały się znane jako „sztuki pamięci”. Jako aktor występował w radiowych i filmowych produkcjach własnych dzieł. Podjął się również szeregu ról w utworach innych pisarzy. Wyreżyserował blisko 50 produkcji teatralnych i ekranowych. Pinter otrzymał ponad 50 nagród i wyróżnień, w tym Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury w 2005 roku oraz francuski Order Legii Honorowej w 2007 roku.

Pomimo słabego stanu zdrowia po zdiagnozowaniu raka przełyku w grudniu 2001 roku, Pinter kontynuował grę na scenie i ekranie. Ostatni raz wystąpił w roli tytułowej w jednoaktowym monologu Samuela Becketta „Ostatnia taśma Krappa” w październiku 2006 roku, podczas sezonu z okazji 50-lecia Royal Court Theatre. Zmarł na raka wątroby 24 grudnia 2008 roku.

Opis powyższy pochodzi z artykułu w Wikipedii „Harold Pinter”, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów znajduje się w Wikipedii.