(Patrick Chêne)

(Patrick Chêne) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Grève party» (1998), «Grève party» (1998), «Grève party» (1998), «Grève party» (1998),

Patrick Chêne (urodzony 26 kwietnia 1956 roku w Lyonie) jest francuskim dziennikarzem, który pracował głównie w France TV, gdzie w latach 1989–2000 komentował Tour de France.

Po ukończeniu szkoły średniej St. Mary w Lyonie i zdobyciu wykształcenia prawniczego, Patrick Chêne rozpoczął karierę dziennikarską w 1977 roku jako wolny strzelec w gazecie Progrès de Lyon. Następnie pracował w dziale listów, a później w sekcji sportowej tego dziennika.

W 1982 roku dołączył do redakcji L'Équipe, a w 1985 roku przeszedł do telewizji Antenne 2, gdzie pracował jako dziennikarz programu Stade 2.

W latach 1989–2000 komentował Tour de France u boku Roberta Chapatte'a, a następnie Bernarda Theveneta.

Patrick Chêne został mianowany dyrektorem sportowym Antenne 2 i prowadził program Stade 2 od marca 1992 do lipca 1995 roku, zanim w latach 1995–1998 przeszedł do prowadzenia programu informacyjnego „13 heures” we France 2. W latach 1998–2000 pełnił funkcję dyrektora działu sportowego France Télévisions, zastępując Jeana Reveillona.

W latach 1997–1999 współprowadził Telethon wraz z Sophie Davant. W 1994 roku współprowadził również program Les Trésors du monde z Nathalie Simon.

Po odejściu z France Télévisions w 2000 roku założył i poprowadził grupę Sporever, która specjalizuje się w wydawnictwach i produkcji treści.

Był również prowadzącym program Histoires de Sport w Orange Sport.

We wrześniu 2010 roku Patrick Chêne zastąpił Pierre'a Sleda – również byłego prezentera Stade 2 – na Kanale Parlamentarnym, gdzie prowadził program Politique Matin, określany jako „mały polityczny lunch” stacji. Był on także producentem wykonawczym tego programu.

We wrześniu 2012 roku Patrick Chêne stworzył kanał telewizyjny poświęcony wiadomościom sportowym, Sport365, w którym prowadził program Incognito.

W lipcu 2015 roku Patrick Chêne ogłosił odejście z programu Politique Matin oraz z CPAC, zaznaczając jednak, że programy będą kontynuowane.

W 2009 roku napisał sztukę C'est pas gagné (Nie jest to wygrane). Głównymi odtwórcami ról są jego córka Juliette oraz zięć Jean-Charles Chagachbanian. Ze względu na sukces spektakli, do 2011 roku zorganizowano trasę koncertową.

Napisał cztery telewizyjne filmy o policjancie w serii Les Cinq Dernières Minutes: Un mort sur les pavés. Akcja toczy się podczas wyścigu Paryż-Roubaix, a Patrick Chêne pojawia się w nim jako on sam.

Patrick Chêne jest ojcem piątki dzieci. Jedna z jego córek, Juliette, jest aktorką, najbardziej znaną z roli Julii w operze mydlanej Plus belle la vie.

Jego siostrzenica, Astrid Veillon, również jest aktorką, znaną przede wszystkim z roli w serialu Quai numéro un.

Źródło: Artykuł „Patrick Chêne” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła (Patrick Chêne)

Cała filmografia (Patrick Chêne)