Caroline Cellier (Caroline Cellier)

Caroline Cellier (7 sierpnia 1945 – 15 grudnia 2020) była francuską aktorką. Wystąpiła w takich filmach jak "Rok meduz" ("L'année des méduses"), "Życie, miłość, śmierć" ("La vie, l'amour, la mort") oraz "Rozkosz (i jej drobne kłopoty)" ("Le Plaisir (et ses petits tracas)").

Caroline Cellier, z urodzenia Monique Marie Louise Cellier, urodziła się 7 sierpnia 1945 roku w Montpellier, we Francji. W wieku 8 lat jej rodzina przeprowadziła się do Paryża. Mając 16 lat, dołączyła do Cours Simon, jednej z najbardziej prestiżowych szkół aktorskich w kraju. Uczęszczała tam przez 2 lata, początkowo tylko w czwartki po południu, a w wieku 18 lat przez cały rok, codziennie. Zaczęła grać w wieku 19 lat. Zdobyła dwie nagrody za swoje umiejętności aktorskie. W 1966 roku rozpoczęła występy w słynnym spektaklu "Pigmalion" przez ponad rok. Przedstawienie odniosło sukces. Po nim rozpoczęła pracę w telewizji, występując w kilku programach, a następnie w filmach, takich jak "Niech padnie bestia" ("Que la Bête meure") w reżyserii Claude’a Chabrola, który ukazał się w 1969 roku. Grała zarówno w filmach, jak i w teatrze. W 1970 roku została partnerką słynnego francuskiego aktora Jeana Poireta. Był od niej starszy o 19 lat, ale to ich nie obchodziło. Wciąż występowała w licznych filmach i spektaklach w latach 70., a także urodziła syna, Nicolasa Poireta, w listopadzie 1978 roku. Lata 80. to okres największego rozkwitu jej kariery aktorskiej. Zagrała w filmach takich jak "Poker" czy "Kurczak w occie". W 1984 roku otrzymała główną rolę drugoplanową w "Roku meduz" ("L'année des Méduses") w reżyserii Christophera Franka. Za tę rolę zdobyła Césara (francuski odpowiednik Oscara) dla najlepszej aktorki drugoplanowej. W 1989 roku w końcu wyszła za Jeana Poireta. Pojawiła się również w kilku produkcjach w latach 90. W 1991 roku zagrała prostytutkę w filmie "La Contre-allée" (nie jest to film pornograficzny). W 1992 roku Jean Poiret zrealizował swój pierwszy film, "Le Zèbre", i zaangażował do głównych ról swoją żonę i Thierry’ego Lhermitte’a. Zmarł jednak 3 miesiące przed premierą filmu. Caroline samodzielnie zajęła się promocją. Przez kilka lat była w trudnym okresie. W 1997 roku wystąpiła w "Didierze", popularnej francuskiej komedii. A w 1998 roku wcieliła się w Blanche Dubois w "Tramwaju zwany pożądaniem" ("A Streetcar Named Desire") Tennessee Williamsa, za co została nominowana do nagrody Molière (teatralny odpowiednik francuskiego Oscara). W 2001 roku zagrała Panią Erlynne w "Wachlarzu Lady Windermere" ("Lady Windermere's Fan") Oscara Wilde’a. Pojawiła się w jeszcze dwóch filmach w latach 2000.: "Fragiles" w 2007 roku i "Thelma, Louise et Chantal" w 2010 roku, u boku Jane Birkin i Catherine Jacob. Był to jej ostatni film. W 2013 roku zdiagnozowano u niej raka piersi. Według jej syna, jej pierwszą reakcją było ogolenie głowy. Walczyła z rakiem przez 7 lat, zanim zmarła w nocy z 15 grudnia 2020 roku. Miała 75 lat. Źródło: Artykuł "Caroline Cellier" z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA.