(Jean-Edern Hallier)

Jean-Edern Hallier (1 marca 1936 – 12 stycznia 1997) był francuskim pisarzem, krytykiem i redaktorem.

Po wykluczeniu z czasopisma literackiego Tel Quel, które współzałożył z Philippe’em Sollersem, Hallier publikował powieści i satyryczne pamflety oraz stworzył kontrowersyjną gazetę L'Idiot International.

Jean Hallier, syn francuskiego generała z czasów I wojny światowej, André Halliera, urodził się w 1936 roku. Choć rodzina Hallierów ma stare bretońskie korzenie po stronie ojca, autor twierdził później w swojej powieści L'évangile du fou (1986), że jego matka miała pochodzenie alzackie i żydowskie. Został ochrzczony w wiosce Edern, której nazwę dodał później do swojego imienia Jean.

Hallier, powróciwszy do Francji po II wojnie światowej, studiował najpierw w konwencie Pierre-qui-vire, a następnie w paryskim liceum i na Uniwersytecie Oksfordzkim. Podróżował intensywnie, doświadczając nawet katastrofy statku w Zatoce Perskiej, a w 1960 roku wraz z Philippe’em Sollersem i Jean-René Hugheninem założył czasopismo literackie Tel Quel. Trzy lata później opublikował swoją pierwszą powieść, Les Aventures d'une jeune fille („Przygody młodej dziewczyny”). Następnie pracował jako redaktor w wydawnictwie Plon i w 1967 roku ukończył drugą powieść, Le Grand écrivain („Wielki pisarz”).

Głęboko poruszony studentami podczas zamieszek w Paryżu w 1968 roku, Hallier ujawnił lewicowe poglądy polityczne w częściowo autobiograficznej książce La Cause des peuples (1972). Angażując się w politykę na pełen etat, założył pierwszą, lewicową wersję swojej gazety L'Idiot international, która początkowo była częściowo finansowana przez Jean-Paula Sartre'a i Simone de Beauvoir.

Po puczu Pinocheta w 1973 roku Hallier udał się do Chile, przewożąc fundusze zebrane przez Régisa Debray’a. Hallier miał przekazać pieniądze chilijskiemu ruchowi oporu. Powrócił jednak do Paryża bez funduszy, nie dostarczając ich opozycji; twierdził, że kupił 400 000 hektarów w dorzeczu Amazonki, aby zapewnić schronienie przyszłym chilijskim wygnańcom. Po tym wydarzeniu stopniowo oddalał się od lewicy. Zerwał również ze stylem literackim nouveau roman w powieści Chagrins d'amour, która w 1974 roku znalazła się w finale konkursu o Prix Goncourt.

W 1977 roku prowadził jedną z pierwszych stacji radiowych typu pirate radio, „Radio Verte”, powiązaną z ruchem ekologicznym. Radio Verte działało tylko dwa dni, ale wywarło trwały wpływ.

W 1982 roku podejrzewano go o sfingowanie własnego porwania oraz o zorganizowanie zamachu bombowego w budynku Régisa Debray’a (który nie spowodował ofiar). Podejrzenia te zostały niedawno potwierdzone przez Régisa Debray’a oraz Gillesa Ménage'a, który pracował dla prezydenta François Mitterranda w komórce w Pałacu Elizejskim zaangażowanej w skandal podsłuchowy. Zarzucano mu również mniej poważne „ataki”, takie jak podpalenie wycieraczki Françoise Mallet-Joris. Mallet-Joris była członkiem jury Prix Goncourt, a pożar miał być protestem przeciwko sposobowi przyznawania nagród literackich.

Pod względem politycznym Hallier był kolejno maoistą i wielbicielem Fidela Castro, jednocześnie zbliżając się do Jacques'a Chiraca, a po powrocie z wyprawy do Chile wspierał Pinocheta. ...

Źródło: Artykuł „Jean-Edern Hallier” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.