(Claude François)

(Claude François) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Claude François comme vous ne l'avez jamais vu» (2024), «Claude François comme vous ne l'avez jamais vu» (2024), «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022), «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022),

Claude Antoine Marie François (1 lutego 1939 – 11 marca 1978), znany również pod pseudonimem Cloclo, był francuskim piosenkarzem popowym, kompozytorem, autorem tekstów, producentem płytowym, perkusistą i tancerzem. François był współautorem słów do utworu „Comme d'habitude” (skomponowanego przez Jacques’a Revaux), oryginalnej wersji „My Way” oraz skomponował muzykę do „Parce que je t'aime mon enfant”, oryginalnej wersji „My Boy”. Do jego innych znanych piosenek należą „Le Téléphone Pleure”, „Le lundi au soleil”, „Magnolias for Ever” i „Alexandrie Alexandra”. Odniósł również duży sukces z francuskojęzycznymi wersjami anglojęzycznych piosenek, w tym „Belles! Belles! Belles!” (cover piosenki The Everly Brothers „Made to Love”), „Cette année là” („December, 1963 (Oh, What a Night)”) i „Je vais à Rio” („I Go to Rio”).

François sprzedał około 35 milionów płyt w ciągu swojej kariery (i po śmierci) i miał wyruszyć do Stanów Zjednoczonych, gdy w marcu 1978 roku, w wieku 39 lat, przypadkowo został porażony prądem. Były prezydent Francji Valéry Giscard d’Estaing powiedział, że Claude François był dla niego „francuskim odpowiednikiem The Beatles, czyli wielkim talentem pokolenia”.

Syn francuskiego ojca i kalabryjskiej matki, Claude Antoine Marie François urodził się w Egipcie, w mieście Ismailia, gdzie jego ojciec, Aimé François (1908–1961), pracował jako starszy menedżer w anglo-francuskiej kompanii Kanału Sueskiego nad Kanałem Sueskim. W 1951 roku praca ta zabrała rodzinę do miasta Port Tewfik (obecnie Port Suez). Claude miał starszą siostrę, Josette (ur. 1934), która w 2008 roku napisała swoje wspomnienia.

Matka François, Lucia Mazzeï (1910–1992), była bardzo muzykalna i nakazała synowi lekcje gry na fortepianie i skrzypcach. Samodzielnie chłopiec nauczył się grać na perkusji. W wyniku kryzysu sueskiego w 1956 roku rodzina wróciła, aby zamieszkać w Monako. Wyrzucenie rodziny z Egiptu było traumatyczne. Mieli trudności finansowe po tym, jak ojciec François zachorował i nie mógł pracować. François znalazł pracę jako urzędnik bankowy, a nocami dorabiał grając na perkusji z orkiestrą w luksusowych hotelach na Riwierze Francuskiej. Dzięki dobremu głosowi, otrzymał szansę śpiewania w hotelu w modnym nadmorskim kurorcie Juan-les-Pins. Jego występ został dobrze przyjęty i zaczął występować w nocnych klubach wzdłuż Wybrzeża Lazurowego, w tym w Monte-Carlo Sporting, gdzie w 1959 roku poznał Janet Woollacott; pobrali się w 1960 roku.

François przeniósł się do Paryża, gdzie było więcej możliwości rozwoju kariery. W tamtym czasie amerykański rock and roll zyskiwał popularność we Francji i podjął pracę w grupie wokalnej, aby się utrzymać. Mając na celu ostateczne występowanie jako solista, zapłacił za nagranie singla 45rpm. Próbując wykorzystać amerykańską taneczną modę „The Twist”, nagrał piosenkę zatytułowaną „Nabout Twist”, która okazała się całkowitą porażką. Niezrażony, w 1962 roku nagrał francuskojęzyczny cover piosenki The Everly Brothers „Made to Love”, znanej również jako „Girls, Girls, Girls”, pod nazwą „Belles! Belles! Belles!”.…

Źródło: Artykuł „Claude François” z Wikipedia w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA.

Najważniejsze dzieła (Claude François)

Cała filmografia (Claude François)