(Édouard Balladur)

Édouard Balladur (ur. 2 maja 1929) to francuski polityk, który sprawował funkcję premiera Francji w rządzie François Mitterranda od 29 marca 1993 do 17 maja 1995 roku. Bezskutecznie ubiegał się o urząd prezydenta w wyborach prezydenckich we Francji w 1995 roku, zajmując trzecie miejsce.

Balladur urodził się w Izmirze w Turcji, w pięcioosobowej rodzinie pochodzenia ormiańskiego, która miała długoletnie więzi z Francją. Jego rodzina wyemigrowała do Marsylii w połowie lub pod koniec lat 30. XX wieku.

W 1957 roku Balladur poślubił Marie-Josèphe Delacour, z którą miał czterech synów.

Balladur rozpoczął karierę polityczną w 1964 roku jako doradca premiera Georgesa Pompidou. Po wyborze Pompidou na prezydenta Francji w 1969 roku, Balladur został mianowany podsekretarzem generalnym prezydencji, a następnie sekretarzem generalnym od 1973 roku aż do śmierci Pompidou w 1974 roku.

Powrócił do polityki w latach 80. jako zwolennik Jacques'a Chiraca. Jako członek neogaullistycznej partii Zjednoczenie dla Republiki (RPR), był teoretykiem koncepcji „rządu kohabitacji” w latach 1986–1988, argumentując, że jeśli prawica wygra wybory parlamentarne, będzie mogła rządzić z Chirakiem na stanowisku premiera bez konieczności rezygnacji prezydenta z Partii Socjalistycznej, François Mitterranda. Jako minister gospodarki i finansów wdrażał liberalną politykę gospodarczą, przypominającą tę przypisywaną Ronaldowi Reaganowi i Margaret Thatcher. Przeprowadził tym samym szeroki program prywatyzacji, obejmujący kilka przedsiębiorstw znacjonalizowanych w 1945 i 1982 roku, takich jak Compagnie Financière de Suez, Paribas oraz Société Générale. Sprywatyzował również stację TF1. Ograniczył także liczbę urzędników państwowych oraz wydatki publiczne.

W gabinecie prowadzonym przez Chiraca Balladur pełnił nieoficjalną funkcję wicepremiera. Odegrał kluczową rolę w przyjęciu przez Chiraca i RPR polityki liberalnej i proeuropejskiej. Po porażce Chiraca w wyborach prezydenckich w 1988 roku część członków RPR obarczyła go odpowiedzialnością za odejście od doktryny gaullizmu, jednak zachował on zaufanie Chiraca.

Gdy koalicja RPR/UDF wygrała wybory parlamentarne w 1993 roku, Chirac odmówił ponownego objęcia funkcji premiera w ramach drugiej „kohabitacji” z prezydentem Mitterrandem, a premierem został Balladur. Musiał zmierzyć się z trudną sytuacją gospodarczą, ale nie chciał powtórzyć błędów politycznych poprzedniego rządu kohabitacyjnego. Kontynuował politykę gospodarczą zapoczątkowaną w 1986 roku, przeprowadzając kolejne prywatyzacje (w szczególności Rhône-Poulenc, Banque Nationale de Paris i Elf). Kreując wizerunek spokojnego konserwatysty, nie kwestionował podatku od majątku (przywróconego przez socjalistów w 1988 roku).

Nie zgadzał się z François Mitterrandem w kwestii testów nuklearnych, uważając je za niezbędne dla utrzymania wiarygodności francuskiego odstraszania.

Mimo afer korupcyjnych dotyczących niektórych z jego ministrów, których zmusił do dymisji (nadając tym samym nazwę tzw. „jurysprudencji Balladura”), cieszył się wsparciem wpływowych mediów. ...

Źródło: Artykuł „Édouard Balladur” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.