(Mick Napier)

(Mick Napier) - znany z pracy przy tego typu projektach: «The Ice Harvest» (2005), «Zimne dranie» (2005), «Let's Go to Prison» (2006), «Spotkajmy się w więzieniu» (2006),

Mick Napier (ur. 12 grudnia 1962 r.) jest amerykańskim reżyserem i nauczycielem teatru improwizacji. Jest założycielem i dyrektorem artystycznym Annoyance Theatre oraz reżyserem w The Second City. Reżyserował m.in. Stephena Colberta, Tinę Fey, Rachel Dratch, Horatio Sanza, Nię Vardalos, Andy’ego Richtera, Jeffa Garlina oraz Davida Sedarisa.

Napier wyreżyserował nominowany do Cable Ace show „Exit 57” w Comedy Central oraz film studia Troma pt. „Fatty Drives the Bus”, w którym wystąpili znani chicagowscy improwizatorzy i aktorzy, którzy do dziś mieszkają i pracują w tym mieście, m.in. Susan Messing, Joe Bill i Mark Sutton. W 2008 roku „Fatty Drives the Bus” znalazł się na kilku kultowych listach top ten, w tym na stronie Liberal Dead, która określiła film jako „...dziwną mieszankę kina eksploatacji z lat 70. i komedii, zapakowaną w urocze, przesycone bluźnierstwem opakowanie”.

Założył The Annoyance w oparciu o filozofię, według której szkolenie improwizatorów tak, aby każdy z nich był indywidualnie silny, jest najlepszym sposobem na wsparcie partnerów scenicznych. Była to odpowiedź na filozofię „Tak, i...”, która jego zdaniem częściej prowadziła do słabej i zbyt uprzejmej improwizacji niż do silnej i dobrej gry – kwestię tę szerzej omawia w swojej książce „Improvise: Scene from the Inside Out”.

W sierpniu 1999 roku Napier współtworzył program telewizyjny R. O’Donnell „R. Rated”, emitowany o północy na kanale Fox w Chicago. Program zawierał kilka jego krótkometrażowych animacji oraz inne prace wideo z Annoyance Theater, w których wystąpili on sam, Rachel Dratch (Saturday Night Live) oraz Stephnie Weir (MADtv).

W 2002 roku Napier napisał podręcznik dla uczniów improwizacji pt. „Improvise: Scene from the Inside Out”. Kwestionuje w nim „Zasady” improwizacji, których wielu uczniów uczy się na początku. Napier twierdzi, że te „Zasady” nie tylko nie pomagają, ale wręcz niszczą proces tworzenia dobrej improwizacji. Trzymanie się ich może pozbawić improwizatorów sprawstwa w grze, co niekoniecznie prowadzi do powstania dobrej sceny. W książce Napier sugeruje, że do stworzenia dobrej improwizacji niezbędne jest inne podejście. Twierdzi on, że improwizatorzy powinni: 1) Coś zrobić, 2) Sprawdzić, co zrobili, i 3) Trzymać się tego, co zrobili.

W 2008 roku wyreżyserował wznowienie klasycznego spektaklu Annoyance „Co-Ed Prison Sluts: The Musical”, najdłużej wystawianego musicalu w Chicago. Chris Jones, krytyk teatralny „Chicago Tribune”, podkreślił kulturowy wpływ tego show, stwierdzając: „Wiele osób – dokładnie tych samych, którzy dziś dominują w komedii, telewizji, a nawet w tym, jak wielu Amerykanów postrzega politykę – czerpało satysfakcję z faktu, że „Co-Ed Prison Sluts” przyciągało co noc kolejki ciągnące się przez cały chicagowski kwartał. Przez 11 kolejnych lat (niech „Wicked” weźmie to sobie do serca). Dzięki temu zostali tutaj i zbudowali środowisko”.

Napier jest konsultantem artystycznym The Second City i niedawno wyreżyserował ich główny spektakl z okazji 50-lecia. Wyreżyserował kilka innych rewii, w tym m.in. „Red Scare” oraz „Paradigm Lost”, za który otrzymał nagrodę Jeff Award. Prowadzi również zajęcia z zaawansowanej improwizacji w The Annoyance, co stanowi ostatni poziom programu szkolenia z komedii improwizowanej.

Najważniejsze dzieła (Mick Napier)

Cała filmografia (Mick Napier)