Piero Pikczoni (Piero Piccioni)

Piero Piccioni (6 grudnia 1921 – 23 lipca 2004) był włoskim kompozytorem muzyki filmowej i prawnikiem.

Pianista, organista, dyrygent i kompozytor, był również autorem ponad 300 ścieżek dźwiękowych do filmów. Na jego wykorzystanie jazzu wpłynęli klasyczni kompozytorzy XX wieku oraz amerykańskie filmy. Piero Piccioni zetknął się ze światem kina w Rzymie w latach pięćdziesiątych, kiedy to jako praktykujący prawnik zabezpieczał prawa do filmów dla włoskich producentów, takich jak Titanus i De Laurentiis. Wielu reżyserów zwracało się do Piero Piccioniego z prośbą o skomponowanie ścieżki dźwiękowej do swoich filmów: Francesco Rosi, Mario Monicelli, Alberto Lattuada, Luigi Comencini, Luchino Visconti, Antonio Pietrangeli, Bernardo Bertolucci, Roberto Rossellini, Vittorio De Sica, Lina Wertmuller, Tinto Brass, Dino Risi i inni.

Do jego ścieżek dźwiękowych należą m.in. muzyka do filmów: *Il bell'Antonio*, *Pogarda*, *Dziesiąta ofiara*, *Więcej niż cud*, *Dezerter*, *Światło na krańcu świata*, *Lalka na sznurkach*, *Szczęśliwy Luciano*, *Kamila 2000*, *Zakonnica i diabeł*, *Porwany*, *Chrystus zatrzymał się w Eboli*, *Walcząc o życie* oraz wiele filmów z Alberto Sordi. Przypisuje mu się ponad 300 ścieżek dźwiękowych i kompozycji na potrzeby radia, telewizji, baletów i orkiestry.

Piccioni otrzymał wiele prestiżowych nagród, w tym nagrodę David di Donatello za film *Porwany* (1975), nagrodę Nastro d’argento za film *Salvatore Giuliano* w reżyserii Francesco Rosiego (1963), Prix International Lumière 1991, nagrodę im. Anny Magnani w 1975 roku oraz nagrodę im. Vittorio De Sica w 1979 roku.