(Valérie Valère)

Valérie Valère była pseudonimem Valérie Samamy (1 listopada 1961 – 17 grudnia 1981), francuskiej pisarki.

Swoje pierwsze dzieło, książkę „Le Pavillon des enfants fous”, opublikowała w 1978 roku po czterech miesiącach pobytu w szpitalu psychiatrycznym z powodu anoreksji. Książka jest autobiograficznym zapisem obejmującym jej relacje z nadużywającymi rodzicami, doświadczenia z dzieciństwa w społeczeństwie francuskim, a w szczególności lata spędzone w instytucji. Krytycy chwalili jej styl pisarski oraz ekspresyjne, filozoficznie wyszukane sformułowania dotyczące systemowego złego traktowania i niezrozumienia. Badacz Richard A. Mazzara porównuje jej twórczość do dzieł Jean-Paula Sartre’a, Alberta Camusa, Hermanna Hessego, André Gide’a i Virginii Woolf.

Valérie Samama urodziła się w 15. dzielnicy Paryża w rodzinie pochodzenia tunezyjskiego.

W wieku 13 lat, po rodzinnym szoku, została skierowana do szpitala psychiatrycznego z powodu anoreksji. Dwa lata później napisała o tym książkę „Le Pavillon des enfants fous” („Oddział szalonych dzieci”), wydaną w 1978 roku przez wydawnictwo Editions Stock. W programie talk-show Bernarda Pivota „Apostrophes” 27 kwietnia 1979 roku wyznała, że zanim wydawnictwo Stock przyjęło jej rękopis, otrzymała dziesięć odmów od innych wydawców. W swojej książce krytykuje warunki panujące w szpitalu, w którym spędziła cztery miesiące, opisując go jako miejsce przymusu, upokorzenia i dehumanizacji pacjentów.

Równolegle z nauką w liceum Racine w Paryżu, uczęszczała na kursy chodzenia po linie w szkole Annie Fratellini. Cyrk, podobnie jak pisanie, postrzegała jako sposób na ucieczkę od rzeczywistości. Po zdaniu bacalaureatu rozpoczęła studia na Sorbonie.

Dzięki sukcesowi pierwszej powieści wynajęła mieszkanie, w którym napisała książkę „Malika ou un Jour comme un autre” („Malika, czyli dzień jak każdy inny”), opublikowaną w 1979 roku, oraz „Obsession blanche” („Biała obsesja”) w roku następnym. W „Malice” opowiada z perspektywy brata o trudnej relacji między rodzeństwem, których dorośli doprowadzają do śmierci.

Zagrała w dwóch filmach: „Pierrette” (1977) w reżyserii Guya Jorré oraz „Équilibres” (1979) Marion Hänsel.

Popełniła samobójstwo w wieku 20 lat, 17 grudnia 1982 roku.

W 2001 roku Isabelle Clerc napisała pierwszą biografię Valérie Valère pt. „Un seul regard m'aurait suffi” („Jedno spojrzenie by mi wystarczyło”), wydaną przez Perrin wraz z niepublikowanym tekstem autorki „Laisse pleurer la pluie sur tes yeux” („Pozwól deszczowi zapłakać nad twoimi oczami”), przekazanym przez jej wieloletniego wydawcę, Christiana de Bartillata.

Źródło: Artykuł „Valérie Valère” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.