Danièle Delorme (Danièle Delorme)

Danièle Delorme (Danièle Delorme) - , Producent, Producent stowarzyszony znana z pracy przy takich projektach: «Cléo from 5 to 7» (1962), «Cleo od piątej do siódmej» (1962), «Les Misérables» (1958), «Les Misérables» (1958), «War of the Buttons» (1962),

Gabrielle Danièle Marguerite Andrée Girard (9 października 1926 – 17 października 2015), znana pod pseudonimem scenicznym Danièle Delorme, była francuską aktorką i producentką filmową, słynącą z ról w filmach w reżyserii Marca Allégreta, Juliena Duviviera i Yvesa Roberta.

Delorme urodziła się w Levallois-Perret w departamencie Hauts-de-Seine jako jedno z czworga dzieci znanego malarza, plakacisty i scenografa teatralnego André Girarda oraz jego żony Andrée (z domu Jouan). W latach 1936–37 Girard prowadził pracownię w Wenecji, a w 1938 roku na Manhattanie. Po powrocie do Francji nie został powołany do wojska w 1939 roku. Po klęsce Francji w kampanii 1940 roku, pan Girard przeniósł się do Antibes, znajdującego się wówczas w strefie wolnej, gdzie stworzył sieć zajmującą się rekrutacją i szpiegostwem na rzecz francuskiego ruchu oporu. To właśnie w tym czasie młoda Delorme rozpoczęła swoją karierę aktorską.

W 1940 roku, w wieku 14 lat, Delorme zaczęła grać, występując w szeregu drugoplanowych ról, zanim zadebiutowała w kinie. Dwa lata później, dzięki kontaktom ojca, w wieku 16 lat (występując wówczas jako Danièle Girard) udało jej się zdobyć niewielką rolę w filmie „Piękna przygoda” (La Belle aventure, 1942).

Dwa lata później reżyser Marc Allégret ponownie zaangażował Delorme, tym razem w większej roli. Wystąpiła ona pod pseudonimem scenicznym, którego używała przez resztę swojej kariery – Danièle Delorme. Pojawiła się teoria, że przyjęła to nazwisko, aby ukryć przed Gestapo pokrewieństwo z ojcem. W rzeczywistości sugestia ta wyszła od aktora charakterystycznego Bernarda Bliera, który grał z nią w jej drugim filmie; zaproponował on, aby przyjęła nazwisko bohaterki sztuki Victora Hugo, „Marion Delorme”. (Delorme wystąpiła u boku Bliera dwie dekady później w filozoficznym kryminale sądowym „Siódmy ławnik” (Le septième juré, 1962)).

W pierwszej dekadzie swojej kariery Delorme grała delikatne, skromne i inteligentne młode kobiety – role, do których pasowała fizycznie. Jej pierwszy mąż, Daniel Gélin, który również zagrał w „Pięknej przygodzie”, mówił, że miała „twarz dziewczynki, zadarty nos z pełnymi nozdrzami, usta dziecka, ciało kobiety i pewien sposób bycia, który przyciąga spojrzenia”. Richard W. Seaver z „New York Times” opisał ją jako „uroczą, eteryczną aktorkę o łagodnym uśmiechu i szarych oczach”. Te cechy zapewniły jej ostatecznie przełomową rolę w filmie „Miquette i jej matka” (Miquette et sa mère, 1949).

Warta odnotowania była również jej kreacja femme fatale w filmie Juliena Duviviera „Oto czas zabójców” (Voici le temps des assassins, 1956), w którym zagrała u boku Jeana Gabina.

W 1960 roku Delorme wraz z ponad 140 intelektualistami, nauczycielami, pisarzami i osobistościami podpisała manifest wspierający prawo francuskich poborowych do odmowy służby wojskowej w Algierii. W rezultacie 28 września rząd francuski wydał zakaz występów wszystkich sygnatariuszy w państwowym radiu, telewizji oraz teatrach. Jednocześnie minister informacji ogłosił, że przygotowywane jest kolejne rozporządzenie rządu, które odbierze dofinansowanie dla każdego projektu filmowego, w którym pojawi się jakikolwiek sygnatariusz...

Najważniejsze dzieła Danièle Delorme (Danièle Delorme)

Cała filmografia Danièle Delorme (Danièle Delorme)