Tereza Kesovija (Tereza Kesovija)

Tereza Ana Kesovija (ur. 3 października 1938 r.) to uznana na arenie międzynarodowej chorwacka artystka nagraniowa. Była jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci na scenie muzycznej byłej Jugosławii, słynąc z szerokiej skali głosu i operowego stylu śpiewania. Odniosła również sukcesy w karierze we Francji. Wystąpiła na wielu koncertach na całym świecie, będąc jedną z niewielu jugosłowiańskich muzyków, która wyprzedała wszystkie bilety na występy w Royal Albert Hall, L'Olympia oraz Carnegie Hall.

Kesovija urodziła się w Dubrowniku i dorastała w Konavle oraz Dubrowniku, gdzie odebrała wczesną edukację muzyczną. Wygrała federalny konkurs młodych muzyków w Lublanie w Słowenii. Następnie ukończyła studia na wydziale fletu w Akademii Muzycznej w Zagrzebiu, a jako studentka zaczęła występować na amatorskich wydarzeniach muzycznych. W 1962 roku, krótko po rozpoczęciu profesjonalnej kariery, wygrała swój pierwszy międzynarodowy konkurs w Saint-Vincent we Włoszech. Po tym sukcesie Tereza odbyła trasę koncertową w ZSRR, gdzie nagrała dla największej rosyjskiej firmy muzycznej – Melodija – płytę EP z włoskimi piosenkami. W latach 1963 i 1964 koncertowała w ZSRR, Polsce, Finlandii, Danii, Niemczech, Szwajcarii, Norwegii i Szwecji. W tych krajach często pojawiała się również w programach telewizyjnych.

W 1965 roku przeprowadziła się do Francji, mimo że nie znała języka francuskiego. Tam stała się sławną gwiazdą. Początkowo śpiewała w kabaretach, głównie w kabarecie Carević. Wspominała: „Sześć ciężkich miesięcy, przebywałam w dymie do wczesnego ranka. Czekając na swoje występy, nie wiedziałam, co robić. Siedziałam zupełnie sama, paląc papieros za papierosem”. W 1967 roku nagrała pierwszą wersję utworu „La chanson de Lara” (Motyw Lary) z filmu Doktor Żywago.

Był to jej pierwszy wielki sukces we Francji – płyta sprzedała się w nakładzie ponad 50 000 egzemplarzy. Po albumie „La chanson de Lara” nagrała swój drugi francuski album „C’est ma chanson” z utworem „Je l'aime, je l'aime”, który sprzedał się w nakładzie ponad 160 000 egzemplarzy. Z piosenką „Bien plus fort” Tereza została wybrana przez Grace Kelly do reprezentowania Monako w Eurowizji 1966. Francuska prasa często nazywała ją „La bête de scène” (bestią sceny) lub „Super-Dalidą”. W 1968 roku Kesovija wystąpiła wraz z Enrico Maciasem w L'Olympia w Paryżu. Był to jej drugi występ w Olimpii po 1966 roku. Odbyła również trasę koncertową po Francji.

W latach 70. Tereza stała się gwiazdą światowego formatu, reprezentując jugosłowiańską i francuską piosenkę na całym świecie. W Jugosławii popularna była jej piosenka „Nono, moj dobri Nono” (Dziadku, mój drogi dziadku). Claudio Villa nagrał „Il tuo mondo”, włoską wersję „Nono”, a Mireille Mathieu nagrała wersję francuską „Pour deux coeurs qui s'aiment”. Występowała na wielu słynnych festiwalach (m.in. w Meksyku, Rio de Janeiro, Sopocie, Palma de Mallorca, Sofii, Stambule itd.). W Jugosławii przez sześć lat z rzędu (1974–79) była honorowana nagrodą dla najlepszej wokalistki roku. ...