(Aleksey Fatyanov)

Poeta, autor wielu popularnych piosenek, aktor. Urodził się w zamożnej rodzinie, jednak w latach 30. nowy rząd znacjonalizował cały majątek. W 1935 roku dostał się do studia teatralnego Aleksieja Dikojego w teatrze VTsSPS. W 1937 roku został przyjęty do szkoły teatralnej przy trupie aktorskiej Centralnego Teatru Armii Czerwonej, prowadzonej przez Aleksieja Popowa. Występował w spektaklach, koncertował z teatrem w odległych garnizonach Dalekiego Wschodu. W latach 1937–1940, według opinii kolegów z Centralnego Teatru Armii Czerwonej, był jednym z najlepszych aktorów. W maju 1940 roku został powołany do czynnej służby wojskowej, gdzie aktywnie uczestniczył w amatorskich działaniach artystycznych pułku, a trzy miesiące później został mianowany dyrektorem Okręgowego Zespołu Pieśni i Tańca Orłowskiego Okręgu Wojskowego. W tym czasie opublikował swoje pierwsze wiersze i eseje. Początek wojny zastał zespół w garnizonie spadochroniarzy w Seszcze w pobliżu Brjanska. W pierwszych miesiącach Aleksiej Fatjanow koncertował na pozycjach Frontu Brjanskiego i pisał raporty z prośbą o przydział do jednostki liniowej, jednak kierownictwo zespołu odmówiło. W lutym 1942 roku zespół został przeniesiony do miasta zaplecza, Czkałow (obecnie Orenburg). Wówczas Fatjanow poznał kompozytora Wasilija Sołowjowa-Sedyma; związek twórczy z nim odegrał wielką rolę w życiu poety. Owocem ich współpracy, utwór „Talyanka” („Na słonecznej polanie...”), zyskał prawdziwą popularność wśród żołnierzy. W czerwcu 1944 roku został oddelegowany do Czerwonoarmisego Zespołu Pieśni i Tańca ZSRR na stanowisko kierownika sekcji literacko-dramatycznej. Od września 1944 roku był korespondentem frontowym gazety armijnej „Aby pokonać wroga”. W grudniu 1944 roku, podczas szturmu na miasto Székesfehérvár (Węgry), został ranny (po raz drugi) i odznaczony medalem „Za Męstwo”. W kwietniu 1945 roku został oddelegowany do Tallina do dyspozycji zespołu marynarzy bałtyckich. Występował w dramatyzacjach, recytował poezję i zajmował się reżyserią. W lutym 1946 roku został zwolniony z armii. Po 1946 roku powstało 18 filmów z piosenkami do tekstów Fatjanowa. Powojenne pieśni, takie jak „Słowiki”, „Gdzie jesteś, mój ogrodzie?”, „Najpierw, najpierw samoloty”, „Orkiestra gra w ogrodzie miejskim”, „Cisza za Rogozhskaya Zastava”, „Dawno nie byliśmy w domu”, „Gdzie jesteście teraz, przyjaciele?”, proste i melodyjne, oparte na tradycjach folklorystycznych, wybrzmiały we wszystkich popularnych filmach („Wesele z posagiem”, „Żołnierz Iwan Browkin”, „Iwan Browkin na ziemiach dziewiczych”, „Dom, w którym mieszkam”) i zdobyły ogromną popularność. Niespodziewanie zmarł na skutek pęknięcia tętniaka aorty. Został pochowany w Moskwie na cmentarzu Wagankowskim.