(Adolf Rosner)

Trębacz, skrzypek, dyrygent, kompozytor, lider orkiestry. W latach 1925–1927 studiował w Konserwatorium Berlińskim w klasie skrzypiec, a w latach 1928–1929 kompozycję i dyrygencję. Grę na trąbce opanował samouk; za swoich idoli uważał Louisa Armstronga, Harry'ego Jamesa i Bunny'ego Berigena. W latach 1929–1938 grał z przerwami w jednej z najpopularniejszych europejskich orkiestr, Weintraub Syncopators, następnie założył zespół w Łodzi, z którym koncertował w wielu krajach Europy. W 1939 roku kierował orkiestrą w Warszawie; po ataku nazistowskich Niemiec na Polskę uciekł wraz z grupą składającą się głównie z muzyków pochodzenia żydowskiego do Białegostoku, a stamtąd na Białoruś. Kilka miesięcy później orkiestra otrzymała status zespołu republikańskiego, ponieważ Białoruś nie posiadała wówczas własnej orkiestry jazzowej, a pierwszy sekretarz partii w republice, Ponomarenko, był zapalonym fanem jazzu. Przez kolejne dwa lata Rosner koncertował w Moskwie, Leningradzie i innych miastach, zyskując uznanie jako jeden z najlepszych trębaczy-solistów (improwizatorów). Hitami programu były utwory „Karawana”, „Opowieści z lasu wiedeńskiego”, kompozycja Rosnera „Cicha woda” oraz dwie piosenki Alberta Harrisa (do słów Jurija Zeitlina): „Kowboj” oraz „Mandolina, gitara i bas”. W czasie Wielkiej Wojny Ojczyźnianej występował na frontach i na zapleczu. W 1946 roku, w związku z prześladowaniem jazzu, orkiestra została rozwiązana, a Rosner aresztowany za próbę wyjazdu do Polski i skazany na mocy artykułu 58.10 (zdrada ojczyzny). W latach 1946–1953 przebywał w obozie w Magadan, gdzie na prośbę przełożonych utworzył jazzową orkiestrę więźniów. Po pełnej rehabilitacji stanął na czele big bandu w Moskwie. Aranżer Jurij Saulski napisał dla orkiestry fantazje „Chapliniada” i „Duniada” oraz utwór „Solo perkusyjne” dla wybitnego perkusisty Borisa Matwiejewa. Rosner grał na trąbce coraz rzadziej (w Magadanie cierpiał na szkorbut), zajmując się głównie dyrygowaniem. W latach 60. do grupy dołączyli Gennadij Holstein, Konstantyn Nosow, Dawid Gołoszczekin oraz aranżer Witalij Dołgow; orkiestra wystąpiła na festiwalu w Moskwie w 1967 roku i koncertowała z nowoczesnym programem pop-jazzowym, którego sam Rosner nie akceptował. W 1969 roku Rosner próbował sformować nowy skład w Homlu. Straciwszy z powodu stanu zdrowia zdolność gry na trąbce i przechodząc głęboki kryzys twórczy oraz osobisty, E. Rosner opuścił kraj w 1973 roku i zmarł cztery lata później w wieku 66 lat w Berlinie Zachodnim.