(Ivan Tregubov)

Radziecki hokeista, obrońca. W 1963 roku ukończył szkołę trenerów Wydziału Wojskowego Państwowego Instytutu Kultury Fizycznej im. P.F. Lesgafta, odznaczonego dwoma Orderami Państwowymi. Mistrz olimpijski i mistrz świata w 1956 roku, najlepszy obrońca świata w 1968 i 1961 roku. Zasłużony Mistrz Sportu ZSRR (1956). Grał w tandemie z Nikołajem Sologubowem. Obaj rozpoczęli swoją sportową drogę na Dalekim Wschodzie. To właśnie z rekomendacji Sologubowa Tregubow został zaproszony do Moskwy. Sologubow mówił o swoim partnerze w ten sposób: „Nie znałem sportowca bardziej wytrzymałego niż mój przyjaciel. Do zdumiewającej kondycji fizycznej i ogromnej siły dodajcie subtelność i przenikliwość tak zwanego myślenia taktycznego, nieposkromioną, czasem zbyt gorliwą odwagę oraz potężny strzał („Tregubow może odciąć nogę strzałem”, mówiono o nim), a zobaczycie obrońcę nie do przejścia”. Podczas strzału Tregubow zawsze stosował zwody – raz zawieszał grę, innym razem zamiast uderzenia posyłał podanie do partnera na dalszy słupek. Tregubow prawie nigdy nie stosował metod siłowych, a mimo to nigdy nie przegrał pojedynku jeden na jednego z żadnym z przeciwników. W Kanadzie, ze względu na potężny, atletyczny styl gry, Tregubow zyskał przydomek „Iwan Groźny”. Dysponując wysoką prędkością i zwrotnością przy jeździe tyłem, potrafił odsunąć się od przeciwnika, cały czas zachowując niezbędny dystans i wybijając krążek rywalom dzięki mistrzowskiemu operowaniu kijem. W 1962 roku Tregubow został usunięty z CSKA. Wraz z Singerem i grupą młodych hokeistów przeniósł się do SKA (Kujbiszew), gdzie trenerem był były armijny gracz Winogradow. Przez dwa sezony był liderem w Kujbiszewie, lecz następnie doznał poważnej kontuzji nogi i wrócił do Moskwy. Tam zgłosił się do niego trener niedzielnego „Chemika” Nikołaj Epstein i zaproponował kontynuację kariery. Tregubow mógł grać w Chimiku tylko jeden sezon – naruszenia dyscypliny uniemożliwiły mu powrót na wysoki poziom. Wprowadzony do krajowej Hokejowej Galerii Sław.