Jean-Pierre Rampal (Jean-Pierre Rampal)

Jean-Pierre Louis Rampal (7 stycznia 1922 – 20 maja 2000) był francuskim flautistą. Przypisuje mu się osobistą zasługę „przywrócenia fletowi popularności jako solowego instrumentu klasycznego, jakiej nie cieszył się on od XVIII wieku”.

Urodzony w Marsylii jako jedynak Andrée (z domu Roggero) i flautisty Josepha Rampala, Jean-Pierre Rampal stał się w czasach nowożytnych pierwszym wykonawcą fletu solowego, który wprowadził ten instrument na międzynarodowe szlaki koncertowe i przyciągnął uznanie oraz licznie zgromadzoną publiczność, porównywalną z tą, która towarzyszyła sławnym śpiewakom, pianistom i skrzypkom. Charyzma i prezencja Rampala – był potężnie zbudowanym mężczyzną, by posługiwać się tak smukłym instrumentem – utorowały drogę kolejnym pokoleniom flautistycznych gwiazd, takich jak James Galway i Emmanuel Pahud.

Rampal był reprezentantem klasycznej francuskiej tradycji gry na flecie, choć za jego biegłością techniczną kryło się raczej swobodne, „łacińskie” temperament południowego basenu Morza Śródziemnego niż formalny charakter elitarnych instytucji północnego Paryża. Jego ojciec, Joseph, uczył się pod kierunkiem Hennebainsa, który był również nauczycielem René le Roya i Marcela Moyse'a. Styl gry Rampala charakteryzował się jasnym brzmieniem i elegancją frazowania. Jego naturalne wibrato zmieniało się w zależności od emocji zawartych w wykonywanej muzyce. Rampal potrafił nabrać oddechu w połowie rozległych, szybkich pasażów, nie tracąc przy tym płynności interpretacji. Szczególną uwagę zwracały jego górne rejestry i szeroka rozpiętość dynamiczna, a także lekkość i precyzja artykulacji staccato (jego „détaché”), słyszalna na wczesnych nagraniach.

Rampal jest najbardziej znany z popularyzacji fletu w latach powojennych, odkurzenia ogromnej liczby kompozycji fletowych z epoki baroku oraz inspirowania współczesnych kompozytorów, takich jak Francis Poulenc, do tworzenia nowych utworów, które stały się współczesnymi standardami w repertuarze flautistów.

Pod opieką ojca Rampal zaczął grać na flecie w wieku 12 lat. W Konserwatorium studiował metodę Altèsa, gdzie w 1937 roku, mając 16 lat, zdobył pierwszą nagrodę w corocznym konkursie fletowym szkoły. Był to również rok jego pierwszego publicznego recitalu w Salle Mazenod w Marsylii. W tym czasie Rampal grał jako drugi flet u boku ojca w Orchestre des Concerts Classiques de Marseille.

Kariera muzyczna Rampala rozpoczęła się bez pełnego wsparcia rodziców. Matka i ojciec namawiali go, aby został lekarzem lub chirurgiem, gdyż uważali te zawody za bardziej stabilne niż profesjonalna muzyka. Na początku drugiej wojny światowej Rampal zgodnie z oczekiwaniami zapisał się na studia medyczne w Marsylii, gdzie uczył się przez trzy lata. W 1943 roku władze nazistowskiej okupacji Francji wcieliły go do robót przymusowych w Niemczech. Aby tego uniknąć, uciekł do Paryża, gdzie łatwiej było uniknąć wykrycia dzięki częstym zmianom miejsca zakwaterowania.

W Paryżu Rampal przeszedł przesłuchanie na studia fletowe w Konserwatorium Paryskim, gdzie od stycznia 1944 roku uczył się pod kierunkiem Gastona Crunelle'a. Lata później zastąpił Crunelle'a jako profesor fletu w Konserwatorium. Po czterech miesiącach wykonanie przez Rampala utworu „Le chant de Linos” Joliveta przyniosło mu pożądane pierwsze miejsce w corocznym konkursie fletowym konserwatorium. ...