(Steve Lamacq)

Stephen Paul Lamacq (ur. 16 października 1965), znany czasem pod przydomkami Lammo (nadanym przez Johna Peela) lub „The Cat” (ze względu na swoje umiejętności bramkarskie), jest angielskim didżejem, obecnie współpracującym z rozgłośnią BBC Radio 6 Music. Urodził się w Bournemouth. Jego rodzina wkrótce przeprowadziła się do Essex, a on sam dorastał w okolicach Halstead, w wiosce Colne Engaine. Kariera dziennikarska Lamacqa rozpoczęła się od pracy w charakterze młodszego reportera w „West Essex Gazette”, po studiach z zakresu dziennikarstwa w Harlow College w Essex. Podobnie jak wielu innych dziennikarzy muzycznych, którzy w okresie nastoletnim tworzyli fanziny, Lamacq założył własny pod nazwą „A Pack of Lies”. To w czasie pracy dla „NME” zaczął grać jako DJ w XFM, gdy stacja ta była jeszcze radiem pirackim. W 1992 roku wraz z Alanem Jamesem i Tony’m Smithem założył wytwórnię płytową Deceptive Records. Większość wydawnictw labelu cechowała punk-popowa estetyka, a najbardziej udanym podpisaniem kontraktu był zespół Elastica, zanim wytwórnia ostatecznie zakończyła działalność w 2001 roku.

W 1991 roku Lamacq nieświadomie stał się uczestnikiem jednego z najbardziej niesławnych zdarzeń w nowożytnej historii brytyjskiego rocka podczas wywiadu dla „NME” z walijskim zespołem Manic Street Preachers w Norwich Arts Centre po ich koncercie. Po wielokrotnych próbach przekonania Lamacqa przez współautora tekstów zespołu, Richeya Jamesa Edwardsa, że są oni „prawdziwi” (for real), Edwards poddał się i wyciął sobie żyletką napis „4 Real” na przedramieniu. Spotkanie redakcyjne, podczas którego omawiano tę historię, zostało zarejestrowane na potrzeby dokumentu BBC Radio 5 pt. „Sleeping With the NME”, który później pojawił się jako strona B charytatywnej płyty Manics z 1992 roku „Theme From M*A*S*H (Suicide Is Painless)”. Między 1995 a 1997 rokiem Lamacq okazjonalnie prowadził program „Top of the Pops” w BBC 1 wraz z Jo Whiley, również didżejką Radio 1. Kilka razy prowadził show samodzielnie. Lamacq jest znanym kibicem klubu Colchester United, napisał autobiografię zatytułowaną „Going Deaf for Living”, a także wielokrotnie występował w roli konferansjera na głównej scenie festiwalu Carling Reading Festival Weekend.