(Paul Guth)

Paul Guth (5 marca 1910 – 29 października 1997) był francuskim humorystą, dziennikarzem i pisarzem oraz prezesem Académie des provinces françaises.

Jako powieściopisarz, eseista, felietonista, pamiętnikarz, historyk i pamflecista, wyróżniał się w każdym z tych gatunków połączeniem wrażliwości z bezwzględnością. Napisał około pięćdziesięciu dzieł na różne tematy – od rzetelnej historii po osobiste anegdoty – nigdy nie szczędząc krytyki współczesnym przywarom.

Paul Guth urodził się 5 marca 1910 roku w Ossun w rodzinie o skromnych dochodach. Jego rodzice mieszkali w Villeneuve-sur-Lot, jednak matka, pochodząca z Bigorry, urodziła go w rodzinnej miejscowości Ossun, w kantonie Hautes-Pyrénées.

Edukację Guth rozpoczął w Villeneuve-sur-Lot. Studiował literaturę w Paryżu, gdzie w 1933 roku zdał egzamin agrégation, a następnie prowadził zwykłą karierę akademicką aż do wybuchu drugiej wojny światowej. Przez dziesięć lat pracował jako nauczyciel w szkołach w Dijon i Rouen, a także w liceum Janson de Sailly w Paryżu.

Po wojnie Guth poświęcił się literaturze i dziennikarstwu, w tym radiowemu. W 1946 roku otrzymał Prix du Théâtre za utwór „Fugues”.

W 1953 roku Guth opublikował „Les Mémoires d'un Naïf” („Pamiętniki naiwniaka”), bestseller, który stał się pierwszym z siedmiu tomów serii. Opowiada on historię Naiwniaka, nauczyciela języka francuskiego, który pod maską naiwności kryje niezwykle rozbudowaną wyobraźnię. Seria obejmuje: „Les Mémoires d'un Naïf” (1953 – Prix Courteline), „Le Naïf aux quarante enfants” („Naiwniak i czterdzieścioro dzieci”, 1955), „Le Naïf locataire” („Naiwniak jako lokator”, 1956 – Grand prix du roman de l'Académie française), „Le Naïf sous les drapeaux” („Naiwniak pod sztandarami”, 1964), „Le mariage du Naïf” („Ślub Naiwniaka”, 1965), „Le Naïf amoureux” („Zakochany Naiwniak”, 1968) oraz wreszcie „Saint Naïf” (1970).

W dorobku Paula Gutha znajduje się również romantyczna seria czterech tomów „Jeanne la Mince”, wydana między 1960 a 1969 rokiem: „Jeanne la mince”, „Jeanne la mince à Paris”, „Jeanne la mince et l'amour” oraz „Jeanne la mince et la jalousie”. Seria ta jest prowadzona w pierwszej osobie przez (fikcyjną) młodą kobietę, Jeanne la Mince, która dorasta w prowincjonalnym miasteczku w południowo-zachodniej Francji w latach poprzedzających I wojnę światową. Na początku lat 20. opuszcza ten ograniczony, lecz bezpieczny świat i wyjeżdża do Paryża, gdzie stopniowo przystosowuje się do zupełnie innego życia, skupionego dla niej i jej rodaczek na sztuce, modzie, dadaizmie, tańcu i romansach. Spędza w Paryżu wiele rozrzutnych lat, przechodząc przez swoją edukację sentymentalną, zanim odnajduje miłość (i zazdrość) w ramionach dziennikarza Paula Bagnaca.

Po dwunastu latach poświęconych pisarstwu historycznemu, Guth powrócił do powieści w 1977 roku z książką „Le Chat Beauté” (gra słów nawiązująca do „Le Chat botté”, czyli Kota w Butach). W tej książce dokonuje podsumowania siebie, swoich relacji z innymi oraz swojego życia. W tym samym roku opublikował „Notre drôle d'époque comme si vous y étiez” („Nasze dziwne czasy; jakbyście tam byli”), charakterystyczny dla autora sarkastyczny i konserwatywny politycznie zbiór anegdot o telewizji, miłości, religii i wielu innych tematach, w którym zaprasza czytelników do uśmiechnięcia się nad własnymi nawykami i stylem życia. ...

Źródło: Artykuł „Paul Guth” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.