(Stefan Edberg)

Stefan Bengt Edberg (ur. 19 stycznia 1966) to szwedzki były profesjonalny tenisista. Jako czołowy reprezentant stylu serve-and-volley, w latach 1985–1996 zdobył sześć tytułów singlowych wielkich szlemów oraz trzy tytuły w grze podwójnej mężczyzn w turniejach wielkoszlemowych. Jest jednym z zaledwie dwóch mężczyzn w erze open, którzy zajmowali pierwsze miejsce w rankingu światowym zarówno w singlu, jak i w deblu (drugim był John McEnroe). Wygrał również Masters Grand Prix i czterokrotnie był częścią zwycięskiego zespołu Szwecji w Pucharze Davisa. Ponadto zdobył cztery tytuły Masters Series, cztery tytuły Championship Series oraz wygrał nieoficjalny turniej olimpijski w 1984 roku; przez dziesięć kolejnych lat znajdował się w pierwszej dziesiątce rankingu singlowego, a przez dziewięć lat w pierwszej piątce. Po zakończeniu kariery, w styczniu 2014 roku, Edberg został trenerem Rogera Federera, a współpraca ta trwała do grudnia 2015 roku.

Edberg po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę świata tenisa jako junior. W 1983 roku wygrał wszystkie cztery juniorskie turnieje wielkoszlemowe, stając się pierwszym (i jedynym) zawodnikiem, który dokonał „Juniorskiego Wielkiego Szlema” w erze open. Później tego samego roku, już jako profesjonalista, Edberg zdobył swój pierwszy w karierze tytuł w deblu w Bazylei. Podczas US Open w 1983 roku Edberg przypadkowo spowodował śmierć sędziego liniowego, Dicka Wertheima, niefortunnym serwisem.

W 1984 roku Edberg wygrał swój pierwszy singlowy tytuł na najwyższym poziomie w Mediolanie. Wygrał również turniej tenisowy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w 1984 roku, kiedy dyscyplina ta była dyscypliną pokazową, a wraz z rodakiem Andersem Järrydem dotarł do finału US Open. W 1986 roku Edberg wraz z Järrydem dotarł również do finału debla na French Open, dzięki czemu w tym samym roku zajął pierwsze miejsce w światowym rankingu gry podwójnej.

Amerykańscy kibice po raz pierwszy zauważyli profesjonalną karierę Edberga, gdy w lutym 1985 roku wygrał turniej U.S. Indoor w Memphis, pokonując w finale Yannicka Noah. Pierwsze dwa wielkoszlemowe tytuły singlowe Edberga przyszły podczas Australian Open. W grudniu 1985 roku pokonał Matsa Wilandera w trzech setach, zdobywając swój pierwszy wielki tytuł. W styczniu 1987 roku obronił tytuł, pokonując w pięciu setach lokalnego faworyta, Pata Casha, wygrywając ostatnie Australian Open rozgrywane na kortach trawiastych. W 1987 roku Edberg wygrał również tytuły w grze podwójnej mężczyzn na Australian Open i US Open (w partnerstwie z rodakiem Andersem Järrydem).

W 1988 roku Edberg dotarł do pierwszego z trzech kolejnych finałów Wimbledonu, ale stracił status numer jeden w Szwecji, gdy Mats Wilander przeżył swój najlepszy rok, wygrywając Australian, French i US Open, co uczyniło go numerem jeden w rankingu światowym. We wszystkich trzech kolejnych finałach Wimbledonu Edberg mierzył się z Niemcem Borisem Beckerem, co stało się jedną z największych rywalizacji w historii Wimbledonu. Edberg wygrał ich pierwsze starcie w czterosetowym meczu rozegranym w ciągu dwóch dni z powodu opóźnień spowodowanych deszczem. Rok później zwyciężył Becker w trzech setach. Najbardziej zacięty z ich meczów miał miejsce w finale w 1990 roku, kiedy Edberg wygrał w pięciu setach po tym, jak w piątym secie stracił swojego serwisowego gema.

Edberg dotarł do finału French Open w 1989 roku, ale przegrał w pięciu setach z 17-letnim Michaelem Changiem, który został najmłodszym w historii mężczyzną zwycięzcą singlowego tytułu wielkoszlemowego. Był to jedyny tytuł wielkoszlemowy w singlu, którego Edberg nigdy nie zdobył, co uniemożliwiło mu skompletowanie Kariery Wielkiego Szlema w kategorii seniorów, na wzór jego Juniorskiego Wielkiego Szlema. ...