(Leïla Slimani)

(Leïla Slimani) - Novel, Writer, znana z pracy przy takich projektach: «Perfect Nanny» (2019), «Kołysanka» (2019), «Paris 2024 Olympic Opening Ceremony» (2024), «Cérémonie d'ouverture des Jeux Olympiques de Paris 2024» (2024), «Je t'aime moi non plus - France-Maroc» (2026),

Leïla Slimani (ur. 3 października 1981) jest francusko-marokańską pisarką i dziennikarką. Pełni również funkcję francuskiej dyplomatki jako osobisty przedstawiciel prezydenta Francji Emmanuela Macrona w Międzynarodowej Organizacji Frankofonii. W 2016 roku otrzymała Prix Goncourt za powieść *Chanson douce*.

Babka ze strony matki Slimani, Anne Dhobb (z domu Ruetsch, ur. 1921), dorastała w Alzacji. W 1944 roku poznała swojego przyszłego męża, Lakhdara Dhobba, marokańskiego pułkownika w Armii Kolonialnej Francji, podczas wyzwolenia Francji. Po wojnie przeprowadziła się z nim do Maroka, gdzie zamieszkali w Meknes. W 2003 roku ukazała się jej autobiograficzna powieść; została pierwszą pisarką w rodzinie. Jej córka – matka Slimani – to Béatrice-Najat Dhobb-Slimani, otolaryngolog, która wyszła za mąż za marokańskiego ekonomistę, wykształconego we Francji, Othmana Slimaniego. Para miała trzy córki; Leïla Slimani jest środkową. Leïla urodziła się w Rabacie 3 października 1981 roku; wychowywała się w liberalnym, francuskojęzycznym domu i uczęszczała do francuskich szkół. Ważnym przełomem w dzieciństwie Slimani był rok 1993, kiedy jej ojciec został fałszywie oskarżony w skandalu finansowym i zwolniony ze stanowiska prezesa banku CIH (później został oficjalnie uniewinniony).

Slimani opuściła Maroko w wieku 17 lat, aby studiować nauki polityczne i studia medialne w Sciences Po i ESCP Europe w Paryżu. Po ukończeniu studiów rozważała tymczasowo karierę aktorską, ukończyła kurs aktorski i wystąpiła w rolach drugoplanowych w dwóch filmach. Poślubiła swojego męża, paryskiego bankiera, którego poznała w 2005 roku, 24 kwietnia 2008 roku i rozpoczęła pracę jako dziennikarka w magazynie *Jeune Afrique* w październiku tego samego roku. Praca wymagała częstych podróży. Po urodzeniu syna w 2011 roku i aresztowaniu w Tunezji podczas relacjonowania Arabskiej Wiosny, postanowiła zrezygnować z pracy w *Jeune Afrique* na rzecz pracy na własny rachunek i napisania powieści. Powieść ta została jednak odrzucona przez wydawnictwa. W 2013 roku Slimani wzięła udział w warsztatach pisarskich prowadzonych przez Jeana-Marie Laclavetine, powieściopisarza i redaktora w Gallimard. Zwrócił uwagę na pisarstwo Slimani i pomógł jej udoskonalić styl; w 2014 roku Slimani wydała swoją pierwszą powieść *Dans le jardin de l’ogre* ("W ogrodzie ogra" – w tłumaczeniu na język angielski "Adèle") w Gallimard. Powieść spotkała się z dobrym odbiorem krytyków we Francji i otrzymała literacką nagrodę La Mamounia w Maroku. Dwa lata później wydała psychologiczny thriller *Chanson douce*, który zdobył Prix Goncourt i uczynił ją gwiazdą literacką we Francji, a także dał jej międzynarodowe uznanie. W 2017 roku urodziła się jej drugie dziecko, córka.

Oprócz marokańskiego obywatelstwa, Slimani posiada również obywatelstwo francuskie ze względu na swoje alzackie pochodzenie. W 2017 roku została odznaczona Orderem Sztuki i Literatury (Officier) przez rząd francuski. Od 2021 roku mieszka w Lizbonie w Portugalii.

W sierpniu 2022 roku ogłoszono ją przewodniczącą jury Międzynarodowej Nagrody Bookera 2023.

6 listopada 2017 roku prezydent Francji, Emmanuel Macron, mianował Leïlę Slimani swoim osobistym przedstawicielem w Międzynarodowej Organizacji Frankofonii. …

Źródło: Artykuł "Leïla Slimani" z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła (Leïla Slimani)

Cała filmografia (Leïla Slimani)