Jan Pierre Mocki (Jean-Pierre Mocky)

Jan Pierre Mocki (Jean-Pierre Mocky) - , Story, Assistant Director Trainee, Second Assistant Director, Director, Screenplay, Editor, Writer znany z pracy przy tego typu projektach: «The Discord» (1978), «Panowie dbajcie o żony» (1978), «First Name: Carmen» (1983), «Imię Carmen» (1983), «The Barefoot Contessa» (1954),

Jean-Pierre Mocky (6 lipca 1929 – 8 sierpnia 2019), pseudonim Jean-Paula Adama Mokiejewskiego, był francuskim reżyserem filmowym, aktorem, scenarzystą i producentem.

Mocky urodził się w Nicei we Francji, jako syn polskich imigrantów, Jeanne Zylińskiej i Adama Mokiejewskiego. Jego ojciec był Żydem, a matka katoliczką.

Mocky zadebiutował jako aktor w filmie „Gli Sbandati” w 1955 roku i w wielu innych filmach, w tym w kilku, które również sam reżyserował (Solo, Albatros, Cień szansy, Kieszeń nie ma kieszeni). Jego film z 1987 roku „Le Miraculé” został zaprezentowany na 37. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie.

Zaczął karierę jako aktor w kinie i teatrze. Wystąpił m.in. w filmach „Les Casse-pieds” Jeana Dréville’a (1948), „Orfeusz” Jeana Cocteau (1950) i „Maska goryla” Bernarda Borderie’go (1957). Jednak sławę zdobył przede wszystkim we Włoszech, dzięki roli w filmie „I vinti” Michelangelo Antonioniego.

Po pracy jako asystent Luchino Viscontiego przy „Senso” (1954) i Federico Felliniego przy „La strada” (1954), napisał swój pierwszy film, „La Tête contre les murs” (1959) i planował go sam wyreżyserować, ale producent wolał powierzyć to zadanie Georges’owi Franju. Następnie wyreżyserował „Les Dragueurs” (1959). Od tego czasu nie przestał kręcić filmów.

Już w latach 60. XX wieku zyskał szeroką publiczność szalonymi komediami, takimi jak „Zabawny parafianin” (1963) i „Wielkie pranie” (1968). Po maju 1968 roku zwrócił się ku mroczniejszym filmom, takim jak „Solo” (1969), w którym pokazał grupę młodych terrorystów skrajnej lewicy, a następnie „Albatros” (1971), ukazujący korupcję polityków.

W latach 80. XX wieku odniósł sukces filmem demaskującym, na rok przed tragedią w Heysel, ekscesy niektórych kibiców piłkarskich („À mort l'arbitre”, 1984) oraz komedią demaskującą hipokryzję wokół pielgrzymki do Lourdes („Le Miraculé”, 1987). W latach 90. i 2000. jego filmy odnosiły mniejszy sukces, ale Mocky nadal kręcił z wielkim entuzjazmem.

Początkowo jego filmy poświęcone były powstaniu przeciwko ograniczeniom narzucanym przez społeczeństwo. Później skupił się na farsie, jak w „Bonsoir”, gdzie bezdomny Alex (Michel Serrault) udaje kochanka lesbijki Caroline (Claude Jade), aby ocalić jej spadek przed homofobiczną rodziną.

Kino Mocky’ego, często satyryczne i pamfletyczne, jest na ogół inspirowane prawdą o społeczeństwie. Pracował przy ograniczonych zasobach i bardzo szybko kręcił filmy. Współpracował z Bourvilem („Zabawny parafianin”, „Miasto niewypowiedzianego strachu”, „Wielkie pranie” i „Ogier”), Fernandelem („Wymiana” i „Życie”), Michelem Simonem („Czerwony ibis”), Michelem Serraultem (dwanaście filmów, w tym „Le Miraculé”), Francisem Blanche’em (pięć filmów, w tym „Miasto niewypowiedzianego strachu”), Jacqueline Maillan (pięć filmów), Jeanem Poiretem (osiem filmów) oraz gwiazdami takimi jak Catherine Deneuve („Agent kłopotów”), Claude Jade („Bonsoir”), Jane Birkin („Czarny jak wspomnienie”), Jeanne Moreau („Le Miraculé”) i Stéphane Audran („Pory roku przyjemności”).

W 2010 roku otrzymał Prix Henri-Langlois za całokształt twórczości, a w 2013 roku nagrodę Alphonse Allais. Międzynarodowy Festiwal Filmowy Entrevues w Belfort w 2012 roku i Cinémathèque française w 2014 roku poświęciły mu pełne retrospektywy.

Zmarł 8 sierpnia 2019 roku.

Źródło: Artykuł „Jean-Pierre Mocky” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła Jan Pierre Mocki (Jean-Pierre Mocky)

Cała filmografia Jan Pierre Mocki (Jean-Pierre Mocky)