Vittorio Taviani (Vittorio Taviani)

Vittorio Taviani (Vittorio Taviani) - , Reżyser, Autor historii, Scenariusz, Scenarzysta znany z pracy przy tego typu projektach: «Padre Padrone» (1977), «We władzy ojca» (1977), «Allonsanfan» (1974), «Allonsanfàn» (1974), «Marcello, una vita dolce» (2006),

Paolo Taviani (ur. 8 listopada 1931) i Vittorio Taviani (20 września 1929 – 15 kwietnia 2018), znani wspólnie jako bracia Taviani, byli włoskimi reżyserami filmowymi i scenarzystami, którzy wspólnie tworzyli produkcje filmowe.

Na Festiwalu Filmowym w Cannes bracia Taviani zdobyli Złotą Palmę oraz nagrodę FIPRESCI za film „Padre Padrone” w 1977 roku, a także Nagrodę Specjalną Jury za „La notte di San Lorenzo” (Noc spadających gwiazd, 1982). W 2012 roku otrzymali Złotego Niedźwiedzia na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie za film „Caesar Must Die”.

Vittorio Taviani zmarł 15 kwietnia 2018 roku w wieku 88 lat. Obaj urodzeni w San Miniato w Toskanii, bracia Taviani rozpoczynali swoją karierę jako dziennikarze. W 1960 roku wkroczyli w świat kina, reżyserując wraz z Jorisem Ivensem dokument „L'Italia non è un paese povero” (Włochy nie są biednym krajem). Następnie wyreżyserowali dwa filmy z Valentino Orsinim: „Un uomo da bruciare” (Człowiek do spalenia, 1962) oraz „I fuorilegge del matrimonio” (Wyjęci spod prawa małżeństwa, 1963).

Ich pierwszym autonomicznym filmem był „I sovversivi” (Subwersywni, 1967), w którym wyprzedzili wydarzenia z 1968 roku. Dzięki współpracy z aktorem Gian Marią Volonté zyskali rozgłos filmem „Sotto il segno dello scorpione” (Pod znakiem skorpiona, 1969), w którym słychać echa twórczości Brechta, Pasoliniego i Godarda.

W 1971 roku podpisali się pod kampanią medialną przeciwko komisarzowi policji w Mediolanie, Luigi Calabresi, opublikowaną w magazynie „L'espresso”.

Tematyka rewolucyjna pojawia się zarówno w „San Michele aveva un gallo” (1971), będącym adaptacją powieści Lwa Tołstoja „Boski i ludzki” (filmie bardzo docenionym przez krytyków), jak i w filmie „Allonsanfan” (1974), w którym Marcello Mastroianni wcielił się w rolę byłego rewolucjonisty. Bohater, po odbyciu długoletniego wyroku w więzieniu, spogląda na swoją idealistyczną młodość w znacznie bardziej realistyczny sposób, a mimo to angażuje się w nową próbę przewrotu, w którą już nie wierzy.

Ich kolejny film „Padre Padrone” (1977) (Złota Palma na Festiwalu w Cannes), oparty na powieści Gavino Leddy, opowiada o walce sardyjskiego pasterza z okrutnymi zasadami patriarchalnego społeczeństwa. W „Il prato” (1979) pojawiają się elementy nierealistyczne, natomiast „La notte di San Lorenzo” (Noc spadających gwiazd, 1982) opowiada w baśniowym tonie o marginalnym wydarzeniu w Toskanii tuż przed końcem II wojny światowej, widzianym oczami mieszkańców wioski. Film ten został nagrodzony Specjalną Nagrodą Jury w Cannes.

„Kaos” (1984) – kolejna adaptacja literacka – to przejmująco piękny i poetycki film epizodyczny, oparty na „Opowiadaniach na rok” Luigiego Pirandello. W „Il sole anche di notte” (1990) bracia Taviani przenieśli akcję opowiadania Tołstoja „Ojciec Sergiusz” do XVIII-wiecznego Neapolu.

Od tego czasu inspiracja braci Taviani zdawała się słabnąć. Sukcesy, takie jak „Le affinità elettive” (Wybory powinowactw, 1996, na podstawie Goethego) oraz próba pozyskania międzynarodowej widowni filmem „Good morning Babilonia” (1987) o pionierach historii kina, przeplatały się z mniej udanymi produkcjami, takimi jak „Fiorile” (1993) i „Tu ridi” (Ty się śmiejesz, 1996), inspirowanymi postaciami i opowiadaniami Pirandello. ...

Najważniejsze dzieła Vittorio Taviani (Vittorio Taviani)

Cała filmografia Vittorio Taviani (Vittorio Taviani)