Corinne Hermès (Corinne Hermès)

Corinne Hermès (urodzona jako Corinne Bondeaux; 16 listopada 1961) jest francuską piosenkarką. Reprezentowała Luksemburg na Konkursie Piosenki Eurowizji w 1983 roku, w którym zwyciężyła z utworem „Si la vie est cadeau” („Jeśli życie jest darem”), co przyniosło Wielki Księstwu piąte i jak dotąd ostatnie zwycięstwo.

Kariera Corinne rozpoczęła się w 1974 roku, kiedy wygrała konkurs śpiewaczy w Roquebrune-sur-Argens. Pięć lat później, podczas nagrywania singla „La ville où je vis / Le blouson gris”, kompozytor i producent Bernard Estardy usłyszał jej głos i zaproponował jej główną rolę żeńską w swojej nadchodzącej komedii muzycznej „36 Front populaire”, w której miałaby wystąpić u boku Juliena Clerca. Wydano podwójny album z utworami z musicalu, jednak samo przedstawienie nigdy nie zostało wystawione z powodów politycznych – satyryczne ataki na lewicowy rząd były nietrafione w kontekście ówczesnego rządu centroprawicowego we Francji.

W 1983 roku Corinne została wybrana w drodze wewnętrznych przesłuchań przez RTL, aby reprezentować Luksemburg na 28. Konkursie Piosenki Eurowizji, który odbył się w Monachium w Niemczech. Jej piosenka „Si la vie est cadeau”, skomponowana przez Jean-Pierre'a Millersa z tekstem Alaina Garcii, była wykonywana jako ostatnia w nocnym finale i zdobyła 142 punkty, otrzymując maksymalną liczbę punktów od sześciu uczestników. Wystarczyło to, aby zapewnić Luksemburgowi piąte i ostatnie do dziś zwycięstwo, z niewielką przewagą zaledwie 6 punktów nad wiceliderką, Izraelką Ofrą Hazą. Zwycięstwo to zrównało Luksemburg z Francją pod względem liczby wygranych, aż do połowy lat 90., kiedy Irlandia wyprzedziła oba kraje. Była to dwunasta piosenka w języku francuskim, która wygrała w ciągu 28 edycji, jednak od tego czasu tylko dwa utwory francuskojęzyczne odniosły sukces. Jej zwycięski utwór spędził dziewięć tygodni w pierwszej dziesiątce francuskiej listy przebojów, osiągając 4. miejsce tydzień po konkursie, ale poza krótkim pobytem w pierwszej dwudziestce w Szwecji i Szwajcarii, była to pierwsza zwycięska piosenka z Eurowizji od początku lat 60., która nie odniosła znaczącego sukcesu komercyjnego w innym kraju, mimo nagrania wersji w języku niemieckim i angielskim.

Po zwycięstwie Corinne zapowiedziała nowy album, jednak wydano tylko dwie piosenki – „Vivre à deux” i „Michaël”, a wkrótce potem jej producent Haim Saban wyjechał do Stanów Zjednoczonych. W 1986 roku wydała singiel „Ma liberté”, a w 1989 roku odzyskała sukces utworem „Dessine-moi”, który trafił do pierwszej dwudziestki we Francji i osiągnął 2. miejsce na francuskojęzycznych listach przebojów w Belgii. Następnie Corinne została wyróżniona jako najlepsze kobiece odkrycie (Best female révélation) podczas Victoires de la Musique w 1990 roku – muzycznych nagród przyznawanych przez francuskie Ministerstwo Kultury – co wzbudziło kontrowersje, ponieważ piosenka została opublikowana dziesięć lat wcześniej.

W 1993 roku nagrała utwór „L'amour est artiste”, skomponowany przez François Valéry'ego, który posłużył jako motyw przewodni dramatu „Les Grandes Marées” w stacji TF1. W 2000 roku została zaproszona do reprezentowania Francji w międzynarodowym jury wybierającym utwór Estonii na Konkurs Piosenki Eurowizji 2000. W roku następnym ogłaszała punkty przyznane przez Francję podczas Konkursu Piosenki Eurowizji 2001. ...

Źródło: Artykuł „Corinne Hermès” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA.