(Jorge Cafrune)

Jorge Antonio Cafrune (Perico Del Carmen, Jujuy, 8 sierpnia 1937 – Buenos Aires, 1 lutego 1978) był jednym z najpopularniejszych argentyńskich śpiewaków folklorystycznych swoich czasów, a także niestrudzonym badaczem, kompilatorem i propagatorem rodzimej kultury.

Jorge Cafrune urodził się w posiadłości „La Matilde” w El Sunchal, Perico Del Carmen, Jujuy, w rodzinie syryjsko-libańskiego pochodzenia. Edukację średnią ukończył w San Salvador de Jujuy, podczas której pobierał lekcje gry na gitarze u Nicolása Lamadrida.

W 1957 roku nagrał swój pierwszy album z zespołem Las voces de Huayra, który w 1960 roku, pod kierownictwem Ariela Ramíreza, zmienił nazwę na Los cantores del Alba. Od 1962 roku Cafrune zaczął występować na Festiwalu Folklorystycznym w Cosquin. W 1966 roku, podczas jednej ze swoich wizyt w mniejszych miejscowościach, poznał młodego śpiewaka folklorystycznego imieniem José Larralde.

W 1967 roku odbył podróż „De caballo por mi patria” (Koniem przez moją ojczyznę) w hołdzie dla Chacho Peñalozy. Podczas tej wyprawy Cafrune przemierzał Argentynę tak, jak czyniło to wielu gauchos, niosąc swoją sztukę i przesłanie w cały kraj.

W 1977 roku, po kilku latach spędzonych w Hiszpanii, powrócił do Argentyny, w której rządy sprawowała wówczas dyktatura wojskowa Jorge Rafaela Videli. Rząd widział zagrożenie w bezkompromisowej muzyce Cafrune’a, a w szczególności w jego politycznie kontrowersyjnej pieśni Zamba de mi esperanza. Wykazując się nieugiętością, Cafrune mówił: „Choć nie znajduje się ona w zatwierdzonym repertuarze, jeśli mój lud będzie jej żądał, zaśpiewam ją”. Cafrune zmarł w ciągu dwunastu godzin po tym, jak jadąc konno główną drogą o pierwszej w nocy, został potrącony przez furgonetkę kierowaną przez dwóch dziewiętnastolatków.

Źródło: Artykuł „Jorge Cafrune” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.