Melina Pafundi (Melina Pafundi)

Melina Pafundi urodziła się w Mar del Plata w Argentynie, nad brzegiem Atlantyku. Bardzo wcześnie, pod wpływem Międzynarodowego Festiwalu Filmowego, odkryła moc obrazów w przestrzeni kina i poza nim. To właśnie ta niegasnąca pasja do filmu sprawiła, że w wieku 19 lat rozpoczęła formalne studia z zakresu reżyserii filmowej, filozofii i sztuk pięknych. W tym samym czasie zaczęła uczyć się języka niemieckiego. Niedługo potem podjęła pracę przy renowacji i katalogowaniu kolekcji filmowej w Muzeum Filmu im. Pablo D. Hickena w Buenos Aires. Ze względu na polityczny charakter tego konkretnego katalogu, do którego instytucja do dziś nie dopuszcza dostępu ani publikacji, zaczęła rozwijać świadomość polityczną ściśle powiązaną z estetyką obrazu oraz z mocą idei jako Ciała w przestrzeni publicznej lub poza nią.

W 2016 roku Melina, chcąc uciec przed triumfem neoliberalizmu w Argentynie, zdecydowała się na przeprowadzkę do Berlina. Decyzja ta była naturalna i uzasadniona jej fascynacją kulturą i kinem niemieckim, a także wcześniejszą znajomością języka. Po przyjeździe do stolicy Niemiec zaczęła pracować jako reżyserka, asystentka reżysera i konserwatorka filmów, a także często prowadziła warsztaty związane z kinem. W 2017 roku została członkiem niezależnego, niekomercyjnego, kolektywnego laboratorium filmu analogowego Labor Berlin e.V.

W swojej twórczości Melina wykorzystuje studia z zakresu filozofii, kina i malarstwa, aby rekonfigurować i tworzyć nowy montaż możliwości. Pragnienie to często przejawia się w samym medium, poprzez wykorzystanie materiałów archiwalnych (found footage), głosów i świadectw, zapomnianych historii oraz archiwów, które połączone rodzą się na nowo w całkowicie nowej produkcji i ekspresji. W swoich filmach często dąży do zamanifestowania ogólnego, niespecyficznego kobiecego głosu, podczas gdy estetyka jej obrazów aspiruje do tożsamości molekularnej, internacjonalistycznej, wielojęzycznej i emancypacyjnej.