Luis Marquina (Luis Marquina) - Director, Writer, Story znany z pracy przy tego typu projektach: «Serenata española» (1947), «Serenata española» (1947), «Una gran señora» (1959), «Una gran señora» (1959), «¡Adiós, Mimí Pompón!» (1961),
Luis Marquina Pichot (Barcelona, 25 maja 1904 – Madryt, 26 czerwca 1980) był hiszpańskim inżynierem dźwięku, scenarzystą, producentem i reżyserem filmowym.
Syn dramaturga Eduardo Marquiny i ze strony matki rodziny Pitxot (które nazwisko hiszpanizował na Pichot), w której miał trzech artystów wujów: Ramóna, malarza; Ricardo, wiolonczelistę i ucznia Pau Casalsa; Luisa, skrzypka; oraz Marię, śpiewaczkę operową znaną jako María Gay. Rodzina Pitxot łączyła silna przyjaźń z rodziną Dalí z Figueras, dzięki czemu młody Luis poznał i zaprzyjaźnił się z Salvadorem Dalím.
Pomimo literackiego i artystycznego środowiska, w którym się wychowywał, zdecydował się studiować kierunek techniczny – Inżynierię Przemysłową, specjalizując się w ówczesnych, pionierskich technikach nagrywania dźwięku, które znalazły szerokie zastosowanie wraz z pojawieniem się filmu dźwiękowego. W 1933 roku został mianowany zastępcą technicznego reżysera dźwięku w studiach CEA w Ciudad Lineal, gdzie odpowiadał za dźwięk w takich ważnych filmach jak *El agua en el suelo*, *Doña Francisquita*, *La traviesa molinera* i *La Dolorosa*. W 1935 roku firma Filmófono, zarządzana przez Luisa Buñuela, zaproponowała mu jego reżyserski debiut w filmie *Don Quintín el amargao*.
Rok później nakręcił film, który zawsze był uważany za jego najlepsze dzieło, *El bailarín y el trabajador*, komedię muzyczną opartą na komedii Jacinto Benavente.
W czasie hiszpańskiej wojny domowej mieszkał w Argentynie, współpracując przy dwóch lokalnych produkcjach, jako współreżyser w filmie *La chismosa* (1938) i jako scenarzysta w filmie *Así es la vida* (1939). W 1940 roku pracował w Rzymie w ramach hiszpańsko-włoskiej umowy kinematograficznej. W latach 1941-1944 nieustannie realizował serię filmów, które zostały chłodno przyjęte przez krytyków (a w niektórych przypadkach wręcz negatywnie, jak np. *Santander, la ciudad en llamas*), dlatego na kilka lat przerwał pracę reżyserską, do której powrócił dopiero w 1948 roku.