Marc Allégret (Marc Allégret) - Reżyser, Scenarzysta znany z pracy przy tego typu projektach: «Blanche Fury» (1948), «Blanche Fury» (1948), «L'Arlésienne» (1942), «L'Arlésienne» (1942), «L'Arlésienne» (1942),
Marc Allégret był francuskim scenarzystą i reżyserem filmowym. Urodził się w Bazylei, w kantonie Bazylea-Stadt w Szwajcarii, jako starszy brat Yvesa Allégreta. Marc studiował prawo. W wieku piętnastu lat został kochankiem André Gide’a, który wówczas miał czterdzieści siedem lat. Później Marc na krótko uległ fascynacji Cocteau, którego Gide obawiał się, że go „zepsuje”.
Ojciec Marca, Elie Allégret, został pierwotnie zatrudniony przez matkę André Gide’a do udzielania korepetycji André ze względu na jego słabe oceny w szkole, po czym obaj zostali bliskimi przyjaciółmi. W 1895 roku Elie Allégret był świadkiem na ślubie André Gide’a.
Po nakręceniu w 1927 roku podróży do Kongo z André Gide’em, Marc Allégret postanowił rozpocząć karierę w branży filmowej. Jego związek z Gide’em zakończył się po tej podróży, po doświadczeniach z Kongijkami. Mimo to pozostali bliskimi przyjaciółmi aż do śmierci Gide’a w 1951 roku. Po pracy i szkoleniu jako drugi reżyser, w 1931 roku wyreżyserował swój pierwszy pełnometrażowy film, "Panna Nitouche", a rok później zdobył uznanie za film "Fanny". Rozpoczął długą karierę, podczas której napisał liczne scenariusze i wyreżyserował ponad pięćdziesiąt filmów.
Marc Allégret zasłynął z odkrywania i rozwijania nowych talentów aktorskich, które później osiągnęły sławę, w tym Michèle Morgan, Jean-Paul Belmondo, Raimu, Gérard Philipe, Danièle Delorme, Louis Jourdan i Roger Vadim, który został jego asystentem reżysera.
Był żonaty z Nadine Vogel.
Był żonatym mężczyzną, który później uważał, że ma obowiązek ujawnić swoją homoseksualność. Postrzegano go jednak raczej jako ogólnego wyzwoliciela niż specjalistę broniącego praw osób homoseksualnych.
Zmarł w 1973 roku i został pochowany na cmentarzu Cimetière des Gonards w Wersalu we Francji.