(Henri Navarre)

Henri Eugène Navarre (31 lipca 1898 – 26 września 1983) był generałem armii francuskiej. Walczył podczas I i II wojny światowej, a w czasie I wojny indochińskiej był siódmym i ostatnim dowódcą Francuskiego Korpusu Ekspedycyjnego na Dalekim Wschodzie. Navarre sprawował ogólne dowództwo podczas decydującej klęski Francuzów w bitwie o Điện Biên Phủ.

Navarre wstąpił do l'École spéciale militaire de Saint-Cyr w 1916 roku, a w maju 1917 roku został wysłany na front w jednostce kawalerii, 2e régiment de hussards. Do 15 sierpnia 1917 roku objął dowództwo nad plutonem. 21 kwietnia 1918 roku otrzymał polowy awans na stopień porucznika. Za wzorową służbę w okresie od 28 września do 4 października 1918 roku został odznaczony Krzyżem Wojennym z brązową gwiazdą. W marcu 1919 roku został przeniesiony do Syrii, a następnie w 1922 roku do Niemiec w ramach sił okupacyjnych. W 1927 roku wysłano go do École supérieure de guerre, wyższej szkoły wojennej. W latach 1930–1934 uczestniczył w pacyfikacji Atlasu i południowego Maroka. Od 1934 do 1936 roku służył jako kapitan w 11e régiment de cuirassiers. W latach 1938–1940 był przydzielony do sekcji niemieckiej wywiadu Sztabu Generalnego. Podczas pracy tam przedłożył propozycję o kryptonimie „Desperado”, zawierającą plan zamachu na Hitlera. Projekt ten uzyskał niewielkie poparcie jego przełożonego, pułkownika Louisa Riveta, i został ostatecznie odrzucony przez premiera Édouarda Daladiera.

Po rozejmie z 22 czerwca 1940 roku Navarre został mianowany szefem biura wywiadu i kontrwywiadu generała Maxime'a Weyganda w Algierze. Gdy w 1942 roku został odwołany z powodu swojej antyniemieckiej działalności, przeszedł do konspiracji, dołączając do ruchu oporu jako szef ORA. Podczas wyzwalania Francji dowodził pułkiem pancernym 1. Armii.

W 1945 roku został awansowany na generała brygady i wysłany do Niemiec, gdzie piastował różne stanowiska, w tym dowódcę 5e division blindée (5. Dywizji Pancernej) oraz szefa sztabu marszałka Alphonse'a Juina. Pozostał w Niemczech do maja 1953 roku, z wyjątkiem krótkiego przydzielenia na stanowisko dowódcy dywizji w Algierii w latach 1948–1949.

W 1952 roku Navarre otrzymał stopień Général de corps d'armée, odpowiednik generała dywizji.

27 maja 1953 roku Navarre zastąpił Raoula Salana jako dowódca sił francuskich w Indochinach, w samym środku wojny z Viet Minhem, która przebiegała niepomyślnie. Rząd francuski chciał ustabilizować sytuację, aby móc rozpocząć negocjacje pokojowe na korzystnych warunkach; zwycięstwo militarne nie było już celem.

Instrukcje Navarre'a nakazywały zapewnienie bezpieczeństwa żołnierzom pod jego dowództwem. Zamiast tego, 20 listopada 1953 roku podjął Operację Castor. Pięć francuskich batalionów zostało zrzuconych spadochroniarzami do Điện Biên Phủ w dolinie Mường Thanh – niecce o długości 20 km i szerokości 6 km, otoczonej wzgórzami. Navarre miał nadzieję wciągnąć Viet Minh w walną bitwę, w której liczył na ich pokonanie.

Władze we Francji dowiedziały się o operacji dopiero sześć godzin po jej rozpoczęciu.

Sytuacja zaczęła się pogarszać niemal natychmiast. Francuskie pozycje znalazły się pod ciężkim, nieprzewidzianym ogniem artylerii z okolicznych wzgórz. Wojska nie były w stanie wykonywać żadnych zadań poza dnem doliny, co ograniczyło ich działania do patroli i lokalnych kontrataków. Coraz trudniej stawało się dostarczać zapasy drogą powietrzną lub zapewniać wsparcie lotnicze. ...

Źródło: Artykuł „Henri Navarre” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.