Pawieł Kostomarow (Pavel Kostomarov)

Pavel Viktorovich Kostomarov (ros. Па́вел Ви́кторович Костома́ров; ur. 22 listopada 1975 r. w Moskwie) to rosyjski operator oraz reżyser filmów fabularnych, dokumentalnych i telewizyjnych. Laureat nagrody „Laur” (2004 i 2007), nagrody „Biały Słoń” (2007), Srebrnego Niedźwiedzia za wybitne osiągnięcia artystyczne na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie (2010) oraz nagrody „Złoty Orzeł” (2011).

W 1991 roku Pavel ukończył klasę biologiczną w szkole nr 523 w Moskwie. Po szkole początkowo studiował ichtiologię, jednak pasja do fotografii zaprowadziła go na wydział operatorski WGIK, który ukończył w 2002 roku. Jeszcze w trakcie studiów zaczął współpracować z reżyserem Siergiejem Loznicą przy dokumentach: „Stacja przesiadkowa” (2000), „Osada” (2001), „Portret” (2002). Wkrótce potem, na jednym z europejskich festiwali filmowych, poznał Antoine'a Cattina, szwajcarskiego operatora, reżysera i przyszłego współtwórcę. W 2003 roku, na planie filmu „Krajobraz” z Loznicą, splot okoliczności sprawił, że do tego samego hotelu w Okulowce trafił gadatliwy kierowca ciężarówki, Valera. To właśnie Cattin nalegał, aby później stworzyć z tej historii film typu „transformer”. Współpraca ta kontynuowała się przy dokumentach „Spokojne życie” (2004) oraz „Matka” (2007), które zdobyły wiele nagród festiwalowych (w Anapie, Jekaterynburgu, Moskwie; w Argentynie, Polsce, Finlandii) oraz wyróżnienia „Laur” i „Biały Słoń”. Przez dziesięć lat Antoine Cattin i Pavel Kostomarov filmowali reżysera Aleksieja Germana podczas jego pracy nad „Historią masakry w Arkanarze”, co zaowocowało filmem „Playback” w 2012 roku. We współpracy z dokumentalistą Aleksandrem Rastorgujewem w Rostowie nad Donem stworzył dokumenty „Kocham cię” (2010) i „Nie kocham cię” (2012). W 2012 roku wraz z prezenterem NTV Aleksiejem Piwowarowem i dokumentalistą Aleksandrem Rastorgujewem stworzył projekt internetowy „Term”. W grudniu 2012 roku, wspólnie z Aleksiejem Piwowarowem i Aleksandrem Rastorgujewem, uruchomił szeroko zakrojony projekt dokumentalny „Rzeczywistość”. Wraz z nimi oraz innymi współautorami: Antoine'em Cattinem, Susanną Barangiejewą i Dmitrijem Kubasowem, Pavel Kostomarov przeprowadzał castingi i poszukiwał potencjalnych bohaterów projektu.

Oprócz dokumentów Pavel nadal tworzył filmy fabularne z Aleksiejem Popogrebskim („Proste rzeczy”, „Jak spędziłem to lato”) oraz z Borisem Chlebnikowem (krótka historia „Tunel ratunkowy” z filmu almanachu „Nie ma pośpiechu”, „Aż do nocy”, „Długie szczęśliwe życie”).

Krótko po 24 lutego 2022 roku opuścił Rosję. Mieszka w Argentynie.