(André Chamson)
Fabryka
Aktor (1),
Data urodzenia
1900-06-06
(André Chamson) - znany z pracy przy tego typu projektach:
André Chamson (6 czerwca 1900 – 9 listopada 1983) był francuskim archiwistą, powieściopisarzem i eseistą. Był nominowany do Nagrody Nobla w dziedzinie literatury.
Był ojcem powieściopisarki Frédérique Hébrard.
Chamson urodził się w Nîmes w departamencie Gard. Po studiach w École des chartes, gdzie uzyskał tytuł archiwisty-paleografa (absolwent w 1924 r.), przed II wojną światową był dyrektorem założycielem czasopisma „Vendredi” oraz kustoszem muzeum. W lipcu 1937 roku wziął udział w Drugim Międzynarodowym Kongresie Pisarzy w Walencji, Barcelonie i Madrycie, którego celem było omówienie postawy intelektualistów wobec wojny w Hiszpanii. W wydarzeniu tym uczestniczyło wielu pisarzy, w tym André Malraux, Ernest Hemingway, Stephen Spender i Pablo Neruda. Po wojnie, w czasie reaktywacji czasopisma „Europe” w 1946 roku, zasiadał w jego redakcji; był kustoszem w Musée du Petit Palais, a od 1959 do 1971 roku dyrektorem Archiwów Francji (Archives de France).
W latach 1956–1959 pełnił funkcję prezesa International PEN, światowego stowarzyszenia pisarzy.
17 maja 1956 roku został wybrany do Akademii Francuskiej 18 głosami – w tym głosami Julesa Romains, André Mauroisa i Georgesa Duhamela – zastępując Ernesta Seillière'a. W 1958 roku został wybrany członkiem (mainteneur) Académie des Jeux floraux.
Jako protestant, człowiek hojny i towarzyski zarówno w życiu, jak i w twórczości, osadzał większość swoich opowiadań w Cévennes, regionie swojego pochodzenia (m.in. „Roux le bandit”, 1925; „Les Hommes de la route”, 1927; „Le Crime des justes”, 1928; „L'Auberge de l'Abîme”, 1933; „La Neige et la Fleur”, 1951; „La Tour de Constance”, 1970). Siedmiokrotnie przemawiał podczas Assemblées du Désert (w latach 1935, 1954, 1958, 1967, 1972, 1975 i 1979), corocznego zjazdu protestantów odbywającego się w pierwszą niedzielę września na terenie Musée du Désert w wiosce Mas Soubeyran w departamencie Gard. Podczas II wojny światowej zarządzał dużymi sekcjami Luwru; udało mu się ukryć niektóre z najsłynniejszych skarbów sztuki, w tym Wenus z Milo, w zamku w prowincji niedaleko Valencay. Później w czasie wojny wstąpił do zbrojnego ruchu oporu i został majorem w jednostkach francuskich pod dowództwem generała de Lattre de Tassigny. Chamson zmarł w Paryżu w 1983 roku. Spoczywa wraz z żoną w pobliżu Pic de Barette w Valleraugue, z widokiem na dolinę Taleyrac.
Źródło: Artykuł „André Chamson” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.
Był ojcem powieściopisarki Frédérique Hébrard.
Chamson urodził się w Nîmes w departamencie Gard. Po studiach w École des chartes, gdzie uzyskał tytuł archiwisty-paleografa (absolwent w 1924 r.), przed II wojną światową był dyrektorem założycielem czasopisma „Vendredi” oraz kustoszem muzeum. W lipcu 1937 roku wziął udział w Drugim Międzynarodowym Kongresie Pisarzy w Walencji, Barcelonie i Madrycie, którego celem było omówienie postawy intelektualistów wobec wojny w Hiszpanii. W wydarzeniu tym uczestniczyło wielu pisarzy, w tym André Malraux, Ernest Hemingway, Stephen Spender i Pablo Neruda. Po wojnie, w czasie reaktywacji czasopisma „Europe” w 1946 roku, zasiadał w jego redakcji; był kustoszem w Musée du Petit Palais, a od 1959 do 1971 roku dyrektorem Archiwów Francji (Archives de France).
W latach 1956–1959 pełnił funkcję prezesa International PEN, światowego stowarzyszenia pisarzy.
17 maja 1956 roku został wybrany do Akademii Francuskiej 18 głosami – w tym głosami Julesa Romains, André Mauroisa i Georgesa Duhamela – zastępując Ernesta Seillière'a. W 1958 roku został wybrany członkiem (mainteneur) Académie des Jeux floraux.
Jako protestant, człowiek hojny i towarzyski zarówno w życiu, jak i w twórczości, osadzał większość swoich opowiadań w Cévennes, regionie swojego pochodzenia (m.in. „Roux le bandit”, 1925; „Les Hommes de la route”, 1927; „Le Crime des justes”, 1928; „L'Auberge de l'Abîme”, 1933; „La Neige et la Fleur”, 1951; „La Tour de Constance”, 1970). Siedmiokrotnie przemawiał podczas Assemblées du Désert (w latach 1935, 1954, 1958, 1967, 1972, 1975 i 1979), corocznego zjazdu protestantów odbywającego się w pierwszą niedzielę września na terenie Musée du Désert w wiosce Mas Soubeyran w departamencie Gard. Podczas II wojny światowej zarządzał dużymi sekcjami Luwru; udało mu się ukryć niektóre z najsłynniejszych skarbów sztuki, w tym Wenus z Milo, w zamku w prowincji niedaleko Valencay. Później w czasie wojny wstąpił do zbrojnego ruchu oporu i został majorem w jednostkach francuskich pod dowództwem generała de Lattre de Tassigny. Chamson zmarł w Paryżu w 1983 roku. Spoczywa wraz z żoną w pobliżu Pic de Barette w Valleraugue, z widokiem na dolinę Taleyrac.
Źródło: Artykuł „André Chamson” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.
Którą rolę (André Chamson) zapamiętałeś?
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
