Mario Camus (Mario Camus)

Camus rozpoczął studia prawnicze, ale wkrótce je porzucił, by w 1956 roku wstąpić do IIEC (obecnie EOC), gdzie w 1963 roku otrzymał dyplom reżysera za film szkoleniowy „El borracho” (1962) i ostatecznie został profesorem. We wczesnych latach 60. współpracował z Carlosem Saurą przy scenariuszach kilku filmów („Los Delincuentes” (1960), „Llanto por un bandido” (1964)), a także wyreżyserował kilka krótkometrażówek. Jego pierwszymi pełnometrażowymi filmami były „Los farsantes” (1963) i „Młody Sánchez” (1964), film o boksie – jednej z jego pasji – który w 1964 roku zdobył nagrodę za najlepszy film na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Buenos Aires. W ten sposób rozpoczął trzydziestoletnią filmografię pełną wspaniałych dzieł, od komedii romantycznych i musicali po znakomite adaptacje znanych powieści, takich jak prestiżowy serial telewizyjny „Fortunata y Jacinta” (1980) czy film „La colmena” (1982), który zdobył Złotego Niedźwiedzia na Berlińskim Festiwalu Filmowym. W 1983 roku otrzymał „Medalla de Oro de las Bellas Artes” (Złoty Medal Sztuk Pięknych), a rok później przygotował swoje najbardziej udane dzieło, zarówno pod względem uznania publiczności, jak i krytyki: „Los Santos Inocentes” (1984), adaptację powieści Miguela Delibesa. Film ten zdobył nagrodę dla najlepszego aktora dla Francisco Rabala i Alfredo Landy (ex aequo) na Festiwalu Filmowym w Cannes. Otrzymał także „Premio Nacional de Cinematografía” (Krajową Nagrodę Kinematografii) w 1985 roku i „Chevalier de l'Ordre des Arts des Lettres” w 1986 roku.

Filmografia Camusa łączy filmy tworzone we współpracy z innymi z bardziej osobistym stylem, w którym opowiada historie bliższe jego sercu, pozwalając mu poruszać mniej wyeksploatowane tematy. Tak jest w przypadku „Con el viento solano” (1966), „Los pájaros de Baden-Baden” (1975) lub „Los días del pasado” (1977).

W latach 90. kontynuował pracę z wybitnymi aktorami i opowiadanie dramatycznych historii złożonych postaci żyjących w buncie lub złamanym życiu, a także sięgał po inne gatunki, takie jak film noir. Przykładami tego etapu są „La rusa” (1987), „Después del sueño” (1992), „Sombras en una batalla” (1993) i „Adosados” (1996), film, który zdobył Międzynarodową Nagrodę Krytyki.

Był żonaty z Conchą Bergareche w latach 1961–2016, do czasu jej śmierci. Mieli 7 dzieci.

- Mini biografia IMDb autorstwa: Miguel Ángel Díaz González