(Hervé Guibert)

Hervé Guibert (14 grudnia 1955 – 27 grudnia 1991) był francuskim pisarzem i fotografem. Autor licznych powieści i studiów autobiograficznych, odegrał znaczącą rolę w zmianie postaw francuskiego społeczeństwa wobec HIV/AIDS. Był bliskim przyjacielem Michela Foucault.

Guibert urodził się w Saint-Cloud w departamencie Hauts-de-Seine w rodzinie z klasy średniej. Wczesne lata spędził w Paryżu, a w latach 1970–1973 mieszkał w La Rochelle.

Po pracy jako filmowiec i aktor zwrócił się ku fotografii i dziennikarstwu. W 1978 roku z powodzeniem ubiegał się o pracę w wieczornym wydaniu gazety Le Monde i opublikował swoją drugą książkę, „Les Aventures singulières” (wydaną przez Éditions de Minuit). W 1984 roku Guibert otrzymał wraz z Patrice'em Chéreau nagrodę Cezara za najlepszy scenariusz do filmu „L'homme blessé”. Guibert poznał Chéreau w latach 70., w okresie swojej działalności teatralnej. W latach 1987–1989 przebywał na stypendium w Villa Medici w Rzymie wraz ze swoim przyjacielem, pisarzem Mathieu Lindonem. Lata te opisał w książce „L'Incognito”, opublikowanej w 1989 roku.

Styl pisarski Guiberta był inspirowany twórczością francuskiego pisarza Jeana Geneta, a później Austriaka Thomasa Bernharda. Ważne miejsce w jego życiu i twórczości zajmiało trzech kochanków: Thierry Jouno, dyrektor Międzynarodowego Teatru Wizualnego dla niesłyszących w Paryżu, którego poznał w 1976 roku; Michel Foucault, którego poznał w 1977 roku; oraz Vincent Marmousez, piętnastoletni nastolatek, który stał się inspiracją dla powieści „Fou de Vincent”.

Przez pewien czas w latach 80. Guibert pracował jako lektor w Narodowym Instytucie dla Młodych Niewidomych w Paryżu (Institut National des Jeunes Aveugles), co zaowocowało powieścią „Des aveugles”.

W styczniu 1988 roku u Guiberta zdiagnozowano AIDS. Od tego momentu poświęcił się dokumentowaniu tego, co pozostało z jego życia. W czerwcu następnego roku poślubił Christine, partnerkę Thierry'ego Jouno, aby dochody z tantiem mogły w przyszłości trafić do niej i jej dwójki dzieci. W 1990 roku Guibert publicznie ujawnił swój status HIV w powieści z kluczem „À l'ami qui ne m'a pas sauvé la vie”. Nina Bouraoui w „The Guardian” opisała tę książkę następująco: „W tej książce opowiada historię swojej choroby, AIDS, pod koniec lat 80. Pisze o tym, jak życie z wirusem stało się egzystencjalną przygodą, jak wpłynęło na całe pokolenie, jak odebrało mu przyjaciół i kochanków oraz jak pisanie było dla niego bastionem przeciwko śmierci i zniszczeniu. To opowieść o pewnej epoce, o punkcie zwrotnym – kiedy AIDS na zawsze zmienił naszą relację z pożądaniem i seksualnością”.

Zaraz po publikacji Guibert stał się centrum uwagi mediów, pojawiając się w gazetach i w wielu programach telewizyjnych. ...