(Franco Lucentini)

Franco Lucentini (24 grudnia 1920 – 5 sierpnia 2002) był włoskim pisarzem, dziennikarzem, tłumaczem i redaktorem antologii.

Urodził się w Rzymie 24 grudnia 1920 roku jako syn Emmy Marzi i Venanzio Lucentiniego, młynarza z wioski Visso w regionie Marche, a później właściciela piekarni w Rzymie.

Podczas studiów filozoficznych na Uniwersytecie w Rzymie Lucentini był jednym z organizatorów żartu wymierzonego w reżim faszystowski: 5 maja 1941 roku wraz z przyjacielem rozdali innym studentom papierowe serpentyny. Po rozwinięciu podczas publicznego zgromadzenia ukazały się na nich napisy takie jak „Precz z wojną!”, „Precz z Hitlerem!” i „Niech żyje wolność!”. Lucentini został aresztowany i spędził dwa miesiące w więzieniu.

Lucentini ukończył studia w lutym 1943 roku. Poborowy, który w tym samym roku wstąpił do wojska, otrzymał odmowę przyjęcia do szkoły oficerskiej ze względu na swoją działalność antyfaszystowską. Po zawieszeniu broni siły zbrojne aliantów wykorzystały jego umiejętności pisarskie, zatrudniając go jako młodszego redaktora w agencji prasowej „United Nations News” w Neapolu.

Po wojnie Lucentini pracował w Rzymie dla agencji prasowej ANSA; później, będąc związany z agencją ONA, przebywał w Pradze i Wiedniu. Atmosfera powojennej Wiednia stała się inspiracją dla jego noweli „I compagni sconosciuti”. Po krótkim powrocie do Rzymu, w 1949 roku wyjechał do Paryża, gdzie podejmował się różnych prac (kurier, nauczyciel, masażysta).

W Paryżu poznał dwie najważniejsze osoby w swoim życiu: Simone Benne Darses, starszą od niego o 12 lat, która została jego partnerką na całe życie, a w 1952 roku Carlo Fruttero, z którym w 1957 roku rozpoczął wieloletnią współpracę literacką, gdy Lucentini przeniósł się do Turynu, gdzie obaj pracowali dla wydawnictwa Einaudi. Lucentini często podróżował do Paryża w ramach zadań scoutingowych dla Einaudi, poszukując nowych autorów i tytułów do wydania we Włoszech. Przybliżył włoskim czytelnikom twórczość Jorge Luisa Borgesa, którego utwory tłumaczył z hiszpańskiego na włoski. Lucentini tłumaczył dla Einaudi również kilka zagranicznych książek z wielu różnych języków, w tym z chińskiego i japońskiego.

Jako odnoszący sukcesy i ceniony zespół literacki, Fruttero i Lucentini pisali książki i pracowali w wydawnictwie, kierując seriami książek i magazynami („Il Mago”, „Urania”) oraz redagując antologie beletrystyki dla wydawnictwa Einaudi, a od 1961 roku dla Mondadori. W 1972 roku Lucentini i Fruttero zaczęli pisać dla turyńskiego dziennika „La Stampa” (wówczas kierowanego przez Alberto Roncheya), prowadząc felieton „L'Agenda di F. & L.”, w którym z humorem i ironią komentowali bieżące wydarzenia; pisali również dla „L'Espresso” i „Epoca”.

Pierwszą wspólną książką duetu był wydany w 1971 roku tomik poezji „L'idraulico non verrà”. Jednak ich przełomowym dziełem była uznana przez krytyków powieść kryminalna „La donna della domenica” (1972), której akcja toczyła się w Turynie. Na podstawie powieści powstał film o tym samym tytule w reżyserii Luigiego Comenciniego, w którym zagrali Marcello Mastroianni, Jacqueline Bisset i Jean-Louis Trintignant. Ich kolejna powieść, „A che punto è la notte” (1979), miała tego samego protagonistę – komisarza Santamarię. W kolejnych dekadach Lucentini i Fruttero współautorowali kilka kolejnych powieści i książek faktu, a skrót „F&L” stał się rozpoznawalnym i cenionym quasi-znakiem towarowym.

Źródło: Artykuł „Franco Lucentini” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.