(Bobby Durham)

Bobby Durham (3 lutego 1937 – 6 lipca 2008) był amerykańskim perkusistą jazzowym.

Durham urodził się w Filadelfii, a gry na perkusji nauczył się w dzieciństwie. W wieku 16 lat grał z zespołem The Orioles, a w latach 1956–1959 służył w kapeli wojskowej. Po zwolnieniu ze służby współpracował z Kingiem Jamesem i Stanem Hunterem. W 1960 roku przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie grał z Lloydem Price'em, Wild Bill Davisem, Lionelem Hamptonem, Countem Basie, Slide Hamptonem, Grantem Greenem, Sweets Edisonem, Tommym Flanaganem, Jimmym Rowlesem oraz w Orkiestrze Duke'a Ellingtona, w której występował przez pięć miesięcy. Podczas współpracy z Basie poznał Ala Greya i stał się członkiem kilku jego kameralnych składów. Przez ponad dekadę akompaniował Elli Fitzgerald i grał w trio z Oscarem Petersonem.

Durham grał również w triach z organistami, takimi jak Charles Earland i Shirley Scott, a w latach 90., podczas rozkwitu acid jazzu, nastąpiło odrodzenie zainteresowania jego twórczością. Wiele projektów Durhama, zarówno w roli muzyka towarzyszącego, jak i lidera, powstało dzięki współpracy z producentem Normanem Granzem, który angażował go do występów z Ellą Fitzgerald, Countem Basie, Harrym Edisonem, Tommym Flanaganem i Joe Passem. Durham prowadził także własne combo; znany był z wykonywania śpiewu scatowego podczas solowych partii perkusyjnych. Często występował również z muzykami popowymi i soulowymi, takimi jak Frank Sinatra, James Brown, Ray Charles i Marvin Gaye.

Zmarł na raka płuc w Genui we Włoszech w wieku 71 lat.