(Henri Leconte)

(Henri Leconte) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Nasty» (2024), «Nasty: Więcej niż tenis» (2024),

Henri Leconte (ur. 4 lipca 1963) to były francuski tenisista zawodowy. W 1988 roku dotarł do finału singlowego turnieju French Open, w 1984 roku zwyciężył w turnieju French Open w grze podwójnej mężczyzn, a w 1991 roku pomógł Francji wygrać Puchar Davisa. W trakcie swojej kariery wygrał tytuły singlowe na wszystkich czterech głównych nawierzchniach: twardej, mączce, trawie i wykładzinie. Najwyższą pozycją Leconte'a w rankingu singlowym była 5. lokata na świecie.

Leconte po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę świata tenisa jako wybitny zawodnik juniorski, zdobywając tytuł juniorów na French Open w 1981 roku. W tym samym roku przeszedł w profesjonalizm i wygrał swój pierwszy w karierze tytuł w grze podwójnej w Bolonii, a w roku następnym, 1982, pierwszy tytuł singlowy na najwyższym poziomie w Sztokholmie. Leconte po raz pierwszy wystąpił w finale Pucharu Davisa w 1982 roku, kiedy to Francja przegrała 4–1 ze Stanami Zjednoczonymi.

W 1984 roku Leconte połączył siły z Yannickiem Noahem, zdobywając tytuł w grze podwójnej mężczyzn na French Open. W 1985 roku Leconte i Noah dotarli do swojego drugiego finału wielkoszlemowego w podwójce na US Open, gdzie zajęli drugie miejsce. W 1985 roku Leconte osiągnął swój najwyższy ranking w grze podwójnej – 6. miejsce na świecie. W singlu w 1985 roku Leconte dotarł do ćwierćfinałów French Open oraz Wimbledonu, przy czym w tym drugim turniej odnotował spektakularną wygraną nad numerem 2 rankingu, Ivanem Lendlem, w czwartej rundzie.

W 1986 roku Leconte dotarł do dwóch półfinałów singlowych turniejów wielkoszlemowych – na French Open i Wimbledonie – oraz osiągnął najwyższą pozycję w rankingu singlowym, zajmując 5. miejsce na świecie. Leconte grał również w reprezentacji Francji, która w tym roku zwyciężyła w World Team Cup.

W 1988 roku Leconte dotarł do finału singlowego French Open, pokonując Simona Youla, Bruno Orešara, Horacio de la Peñę, Borisa Beckera, Andreja Czesnokowa i Jonasa Svenssona. W finale Leconte nie zdołał jednak pokonać dwukrotnego byłego mistrza Matsa Wilandera, który zwyciężył w trzech setach.

W 1991 roku Leconte po raz drugi wystąpił w finale Pucharu Davisa. Francja ponownie zmierzyła się z USA, a tym razem Leconte pokonał Pete'a Samprasa w trzech setach w kluczowym meczu singlowym oraz, w duecie z Guyem Forgetem, wygrał mecz podwójkowy. Dzięki temu Francja niespodziewanie pokonała faworyzowany zespół USA 3–1.

Łącznie Leconte reprezentował Francję w Pucharze Davisa przez 13 kolejnych lat, osiągając bilans 41–25. W grze podwójnej jego bilans wyniósł 17–5, a grając z Guyem Forgetem nie przegrał żadnego spotkania (11 zwycięstw), wygrywając swoje ostatnie 14 meczów w podwójce (od marca 1985 do lipca 1993 roku).

Swojego ostatniego singlowego tytułu na najwyższym poziomie Leconte zdobył w 1993 roku w Halle. W tym samym roku wygrał również swój ostatni tytuł w grze podwójnej w Indian Wells.

Leconte zakończył karierę zawodową w 1996 roku, zdobywając w sumie dziewięć tytułów singlowych i dziesięć tytułów w grze podwójnej. Grając w ATP Champions Tour dla zawodników powyżej 35. roku życia, stworzył duet w podwójce z irańskim tenisistą Mansourem Bahramim.

Obecnie jest managerem firmy eventowej (HL Event) z siedzibą w Belgii, a w 2006 roku otworzył akademię tenisa w Fès w Maroku.

Od 2010 roku Leconte pojawia się w australjnej telewizji jako komentator podczas relacji Seven Network z Australian Open. Zyskał tam status postaci kultowej dzięki ekscentrycznemu występowi w meczu pokazowym w podwójce oraz swoim pełnym pasji i często stronniczym komentarzom, zwłaszcza w przypadku rodaka Jo-Wilfrieda Tsonga, którego zwycięskie zagrania rutynowo określał jako „niewiarygodne!”.

Najważniejsze dzieła (Henri Leconte)

Cała filmografia (Henri Leconte)