(Tim Finn)

(Tim Finn) - , Songs znany z pracy przy tego typu projektach: «The Coca-Cola Kid» (1985), «The Coca-Cola Kid» (1985), «Woman in the Moon» (1988), «La donna della luna» (1988),

Życie Tima Finna, podobnie jak jego muzyka, miało wzloty i upadki. Urodzony w 1952 roku w Nowej Zelandii, w rodzinie robotniczej, Tim Finn zaczął przejawiać pasję do muzyki w młodym wieku. W 1972 roku założył swój pierwszy zespół, „Split Enz”, wraz z grupą przyjaciół z uniwersytetu. Split Enz był silnie inspirowany popularnym w tamtym czasie australijskim zespołem „Skyhooks”, a szalone kostiumy, głupie piosenki i inne psoty zostały wyraźnie zaczerpnięte od Skyhooks, co spotkało się z ostrymi porównaniami ze strony krytyków. Tim początkowo planował nazwać swój zespół „Split Ends”, ale zmienił nazwę na „nz”, aby podkreślić, skąd pochodzą – z Nowej Zelandii. Tim był wokalistą prowadzącym Split Enz, a choć odnieśli oni mniejsze sukcesy w Australii i Nowej Zelandii, nie osiągnęli wymarzonego sukcesu aż do dołączenia młodszego brata Tima, Neila, co sprawiło, że Tim poczuł zarówno radość, jak i lekką zazdrość z powodu przedwczesnej dojrzałości Neila. Split Enz istniał przez jedenaście lat, od 1972 do 1983 roku, a w 1983 roku Tim wydał swój debiutancki solowy album „Escapade”, który spotkał się z wielkim uznaniem. Album otrzymał entuzjastyczne recenzje, a Tim skupił się na swojej solowej karierze przez następne kilka lat. W 1983 roku rozpoczął związek z aktorką Gretą Scacchi i zaczął pisać muzykę do filmów, czym zawsze się interesował. Jego największa rola aktorska to rola w filmie „The Coca-Cola Kid” (1985), w którym występuje przez około 5 minut, ale dziewczyna Greta pomogła mu dostać krótką rolę epizodyczną w filmie „White Mischief” – lidera zespołu, który dotyka kilku mikrofonów przed zejściem ze sceny. W 1989 roku głośny romans Tima ze Scacchi dobiegł końca, ku jego rozczarowaniu. Nie pomogło to, że jego ówczesny album solowy, nazwany jego imieniem, okazał się klapą. To wypchnęło Tima w rok depresji, w którym twierdzi, że alkohol był jego jedynym przyjacielem. Jednak Tim odzyskał formę dzięki pomocy brata, Neila. W 1985 roku, po rozpadzie Split Enz, Neil założył kolejny zespół, „Crowded House”, wraz z perkusistą Split Enz, Paulem Hesterem, i artystą/basistą Nickiem Seymour’em. Neil i Tim zawsze planowali nagranie albumu razem jako Finn Brothers, ale jeszcze się za to nie zabrali. Neil twierdzi, że cierpiał na blokadę twórczą, próbując napisać nowe piosenki na nowy album Crowded House, i próbował wymyślić, kiedy nagrać długo planowany album Finn Brothers. Wpadł na świetny pomysł: dlaczego nie wstrzymać albumu Finn Brothers i zamiast tego nie zatrudnić Tima jako czwartego członka Crowded House do ich nowego albumu? Tim polubił ten pomysł, ponieważ w końcu ponownie znalazłby się w centrum uwagi u boku brata Neila, a wspólnie napisali większość piosenek na najbardziej ceniony album Crowded House, „Woodface”. Album odniósł ogromny sukces, co sprawiło radość zarówno Timowi, jak i Neilowi, a Tim w końcu nabrał pewności siebie, aby powrócić do swojej solowej kariery. Crowded House wydał swój ostatni album studyjny w 1993 roku (nie licząc kompilacji), w którym Tim miał niewielki udział, ale nie jako czwarty członek. Od 1993 roku Tim koncentruje się głównie na swojej solowej karierze, choć w 1996 roku pomógł byłemu klawiszowcowi Split End, Eddie’emu Raynerowi, przy jego cenionym solowym albumie. W 1997 roku ożenił się z nowozelandzką osobowością telewizyjną, Marie Azconą, i mają dwoje dzieci: syna i córkę. Tim wciąż nagrywa jako artysta solowy, choć jego ostatnie wydawnictwa nie odniosły takiego sukcesu jak te z wczesnej fazy jego kariery.

Najważniejsze dzieła (Tim Finn)

Cała filmografia (Tim Finn)