(Lone Hertz)

(Lone Hertz) - znana z pracy przy takich projektach: «Doctor Glas» (1968), «Dr. Glas» (1968), «Dr. Glas» (1968), «Utro» (1966), «Utro» (1966),

Lone Hertz jest córką hurtownika Kaya Bernhard Hertza (1908–2001) i żony Arnolda Nielsine Viola Gress Aistrup (1911–1998). Jako dziecko przez trzy lata uczęszczała do szkoły baletowej w Teatrze Królewskim. Wraz z Kirsten Andersen, Bjarne Kitterem i Madsem Højgaardem była ówczesną gwiazdą dziecięcą w filmach, a także występowała w tournée z Solby Scenen. Nagrała również płyty gramofonowe z utworami „Fisken Osvald”, „Swingprinsessen” oraz „Skovhusets skumle skikkelser”. W 1949 roku zadebiutowała w Teatrze Królewskim jako mała Sarah w sztuce „Wewnątrz murów”. W wieku 17 lat opuściła gimnazjum, aby zostać „dziewczyną Lommera”, a w grudniu 1956 roku zadebiutowała w ABC-Teatret w rewii z Kjeldem Petersenem i Dirchem Passerem. Posiadała lekki głos śpiewny, a jej zadaniem było przede wszystkim wychodzenie na scenę w bieliznie i prezentowanie się atrakcyjnie. Przez lata 1956–1961 pracowała jako „dziewczyna Lommera” w ABC-Teatret. Był to czas zarówno szczęśliwy, jak i burzliwy, który przyniósł jej m.in. syna Steena Stiga Lommera, którego miała z dyrektorem teatru Stigiem Lommerem (19.06.1907–28.06.1976). W 1958 roku przeżyła największą porażkę w swojej karierze, grając Polly w „Łachach i bogactwach” w Aveny Teatret, gdzie była zatrudniona później w latach 1961–1965. W latach 1960–61 kształciła się w szkole uczniów teatrów prywatnych. Lone Hertz wystąpiła w „Lulus Lysthus” w Gilleleje z „Słoneczną pieśnią” Volmer-Sørensens. Wielki przełom w karierze aktorskiej nastąpił w 1964 roku, kiedy zagrała Hedvig w „Kaczce dzikiej” w Teatrze w Aalborgu. Później występowała m.in. jako Jane w „Rozwojach”, Nora w „Domu lalek” w Folketeatret, Joanna d'Arc w „Skowronku”, Hilde w „Mistrzu budowniczym Solnessie”, Rosalinda w „Jak wam się podoba” oraz jako kobieta w „Miłosnej przygodzie stulecia”. W latach 1968–73 oraz w 1975 roku była zatrudniona w Teatrze Królewskim, gdzie grała m.in. Ellen w „Sztuczkach” i Agnes w „Szkole dla panien”. Przyciągnęła uwagę publiczności scenami nagości w filmie „Wspaniała dziewczyna” z 1975 roku. W telewizji wcieliła się w role dramatyczne w „Lekcji” Ionesco oraz „Służących” Geneta. W gatunku kabaretowym występowała w kabarecie swojego brata, Tony'ego Rodiana. Jej pierwsze role filmowe przypadły na okres dziecięcy w produkcjach „Trzymajcie ręce z dala od mamy” i „Nasz czwarty ojciec”. Zapamiętano ją z roli Tine w filmie o tym samym tytule, za którą otrzymała nagrodę Bodil. To właśnie podczas zdjęć do tego filmu – w dniu swoich 25. urodzin – otrzymała stypendium urodzinowe Clary Pontoppidana jako jedna z najbardziej utalentowanych młodych duńskich aktorek. Ponadto zagrała główną rolę w filmie operetkowym „Panna Nitouche” oraz rolę Klary w „Lato w Tyrolu”. W latach 1962–1975 żyła z aktorem Axelem Strøbye, z którym miała córkę Micaëlę i syna Tomasa. Wydarzeniem, które wywróciło jej życie do góry nogami, było urodzenie się w 1966 roku niepełnosprawnego intelektualnie syna, Tomasa Strøbye (20.02.1966). Nigdy nie rozwinął on zdolności mowy ani umiejętności pozwalających na funkcjonowanie w społeczeństwie jak innym ludziom. W kolejnych latach stała się publiczną twarzą matki walczącej z całych sił o poprawę warunków życia osób z niepełnosprawnością intelektualną i ich rodzin. W 1981 roku stworzyła film „Tomas, dziecko, którego nie możesz dosięgnąć”, a także napisała książkę „Listy Syzyfa”. Od 1978 roku jest związana z inżynierem i dyrektorem Svenem Erikiem Lindhardtem (24.05.1942). Pod koniec lat 70. rozpoczęła studia uniwersyteckie, a w 1980 roku zdecydowała się odejść z pierwszego planu, aby wraz z Malene Schwarz zostać dyrektorką Bristol Teatret (do 1982 roku) oraz Aveny Teatret (1982–1984). W 1984 roku została rektorem Państwowej Szkoły Teatralnej, stanowisko to sprawowała do 1990 roku. W szkole tej wprowadziła czwarty rok kształcenia dla aktorów, reżyserów i scenografów. W latach 1988–91 była członkiem Rady Teatralnej. Na początku lat 90. pożegnała się z teatrem i filmem. W 1993 i 1994 roku nagrała Nowy Testament dla Duńskiego Towarzystwa Biblijnego oraz radia Danmarks Radio. Zaczęła również odwiedzać domy ludowe, domy parafialne, sale kościelne i biblioteki, gdzie wygłaszała wykłady i czytała fragmenty Biblii. W 1965 roku została mianowana Honorową Artystką Studentów Aarhus, a jeszcze przed trzydziestym rokiem życia została uhonorowana zarówno Teatralnym Pucharzem (1965), jak i Nagrodą Henkela (1967). Oprócz nagrody Bodil za główną rolę w „Tine”, otrzymała Bodil w 1967 roku za główną rolę w filmie „Niewierność” oraz Bodil jako reżyser filmu dokumentalnego „Tomas – dziecko, którego nie możesz dosięgnąć”. Jest siostrą aktorki Helle Hertz oraz artysty kabaretowego Tony'ego Rodiana.

Najważniejsze dzieła (Lone Hertz)

Cała filmografia (Lone Hertz)